Məlumat

Balaca Ada ScStr - Tarix


Balaca Ada
(ScStr: t 150; 1. 112 '; b. 12'6 "; dr. 8', s. 10k.
a. 2 20-pdr. Parrott r.)

Balaca Ada, dəmir vintli buxar; Clyde Scotland -da inşa edilmişdir; 30 Mart 1864 -cü ildə Cənubi Santee çayında tutuldu və tərk edildi; 9 iyul 1864 -cü ildə Gettysburg tərəfindən dənizdə yenidən tutuldu; Nav y tərəfindən 18 Avqust 1864 -cü ildə Boston mükafat məhkəməsindən alındı ​​və 5 oktyabr 1864 -cü ildə Bostonda istismara verildi.

Yola düşdükdən sonra, Little Ada, 8 Noyabr 1864, Western Bar, Cape Fear River'a əmr edildi. Dekabr ayında Fort Fisherə hücumlarda iştirak etdi.

Kiçik Adanın 1865 -ci ildə ən aktiv xidməti. O, 3 Yanvar Ordusu üçün Şimali Atlantika Blokadası Eskadronunun ayrı xəttinin bir hissəsini təşkil etdi. Yenidən 12-15 yanvar tarixlərində Fort Fisherə edilən hücumlarda donanma vasitəsilə göndərişlər etdi. 10 Mart Potomac flotiliyasına təyin edildikdən sonra, 9 Aprel, Hooper Boğazında böyük bir həyət qayığını tutdu. 31 May 1865 -ci ildə Vaşinqton Donanması Yardına göndərildi, 24 İyun 1865 -ci ildə istismardan çıxarıldı və 12 Avqust Müharibə İdarəsinə təhvil verildi. 1865.


'Capitol Crawl' Əlilliyi olan Amerikalılara Ehtiyacı Dramatlaşdıranda

13 Mart 1990 -cı ildə, 1000 -dən çox adam, Konqresin Əlilliyi olan Amerikalılar Qanunu və ya ADA -nı qəbul etməsini tələb etmək üçün Ağ Evdən ABŞ Kapitoliyasına yürüş etdi. Oraya çatanda, təxminən 60 nəfəri təkərli kürsülərini və digər hərəkət vasitələrini bir kənara ataraq Kapitolun pilləkənlərinə qalxdı.

Məlum olduğu kimi �pitol Crawl, əlçatmaz memarlığın əlillərə necə təsir etdiyinin fiziki bir nümayişi idi. Ayrıca, Prezident George H.W. Buş 26 iyul 1990 -cı ildə qanunu imzaladı.


George Boole

Redaktorlarımız göndərdiklərinizi nəzərdən keçirəcək və məqaləyə yenidən baxılıb -baxılmayacağını müəyyən edəcəklər.

George Boole, (2 Noyabr 1815, İngiltərə, Lincoln, Lincolnshire, İngiltərə - 8 dekabr 1864 -cü ildə öldü, Ballintemple, Cork County, İrlandiya), müasir simvolik məntiqin qurulmasına kömək edən və indi Boole cəbri adlanan məntiq cəbrinin əsasını qoyan ingilis riyaziyyatçısı rəqəmsal kompüter sxemlərinin dizaynı.

Boole, riyaziyyatdan ilk dərslərini ona biznesmen olan atası verdi və o da ona optik alətlər düzəltməyi öyrətdi. Atasının köməyindən və bir neçə il yerli məktəblərdə çalışmasından başqa, Boole özünü riyaziyyatdan öyrətdi. Atasının işi itirildikdə, George ailəni dolandırmaq üçün işləməli oldu. 16 yaşından Yorkshire West Riding kənd məktəblərində dərs demiş və 20 yaşında olarkən Linkolnda öz məktəbini açmışdır. Boş vaxtlarında Linkoln Mexanika İnstitutunda riyaziyyat jurnallarını oxumuşdur. Orada İsaak Nyutonun əsərlərini də oxudu Principia, Pierre-Simon Laplace Məşhurluq tərzivə Joseph-Louis Lagrange Texniki analiz və cəbrdə qabaqcıl problemləri həll etməyə başladı.

Boole, yenilərinə orijinal sənədlər axını təqdim etdi Cambridge Riyaziyyat Jurnalı1841 -ci ildə "Analitik çevrilmələr nəzəriyyəsinə dair araşdırmalar" ı ilə başladı. Bu məqalələr, dəyişməzlik anlayışını vurğulayan diferensial tənliklər və xətti çevrilmənin cəbri problemi ilə əlaqədar idi. 1844 -cü ildə, əhəmiyyətli bir məqalədə Kral Cəmiyyətinin Fəlsəfi ƏməliyyatlarıKral Cəmiyyətinin riyaziyyat üzrə ilk qızıl medalına layiq görüldüyü "Ümumi analiz metodu haqqında", cəbr və hesab metodlarının necə birləşdiriləcəyini müzakirə etdi. Boole tezliklə cəbrinin məntiqlə də tətbiq oluna biləcəyini gördü.

Məntiqi metodla bağlı yeni fikirlər hazırlayır və riyazi araşdırmalarından əldə etdiyi simvolik düşüncəyə inanır, 1847 -ci ildə bir kitabça nəşr edir. Məntiqin Riyazi Təhlili, Deduktiv Mübahisənin Hesablanmasına Bir Esse Olmaqməntiqin fəlsəfə ilə deyil, riyaziyyatla müttəfiq olması lazım olduğunu inandırıcı şəkildə müdafiə etdi. Nəşr edən ingilis məntiqçisi Augustus De Morganın heyranlığını qazandı Formal Məntiq eyni il. Nəşrlərinə əsaslanaraq, 1849 -cu ildə Boole, heç bir universitet təhsili olmasa da, Cork County (hazırda Cork Universiteti Kolleci) Queen's College -də riyaziyyat professoru təyin edildi. 1854 -cü ildə nəşr etdirdi Məntiqin və ehtimalların riyazi nəzəriyyələrinin qurulduğu Düşüncə Qanunlarının Araşdırılması, fikirlərinin yetkin bir ifadəsi olaraq qəbul etdi. Növbəti il, dağın adını verdiyi Sir George Everestin qardaşı qızı Mary Everest ilə evləndi. Boolesin beş qızı var idi.

Məntiq üzərində yazan ilk İngilislərdən biri olan Boole, cəbr simvolları ilə məntiqi forma və sillogizmləri təmsil edə bilən simvollar arasındakı bənzərliyə işarə edərək, miqdar simvollarının əməliyyat simvollarından necə ayrılacağını göstərir. 1847 və 1854 -cü illərdə Boole ilə məntiq cəbri və ya indi Boole cəbri adlanır. Məntiqi nəticə çıxarmaq üçün Boole -un orijinal və diqqətəlayiq ümumi simvolik metodu Düşüncə qanunları (1854), istənilən sayda terminləri ehtiva edən hər hansı bir təklif verildikdə, məntiqi olaraq binada olan nəticələr çıxarmağa imkan verir. Boole -nin mübahisəli düşüncəsi, xəyal etmədiyi tətbiqlərə gətirib çıxardı - məsələn, telefon kommutasiyası və elektron kompüterlər dizaynı və işləməsi üçün Boolean məntiqinə əsaslanan ikili rəqəmlərdən və məntiqi elementlərdən istifadə edir. O, hər hansı bir hadisə sisteminin verilmiş ehtimallarından verilmiş hadisələrlə məntiqi olaraq əlaqəli olan hər hansı digər hadisənin ehtimalını müəyyən etməyə imkan verən ehtimallarda ümumi bir üsul da sınadı.

1857 -ci ildə Boole Kral Cəmiyyətinin üzvü seçildi. Nüfuzlu Diferensial tənliklər haqqında bir risalə 1859 -cu ildə ortaya çıxdı və sonrakı il davamı ilə izlənildi. Sonlu fərqlərin hesablanması haqqında bir risalə. Uzun illər dərslik olaraq istifadə olunan bu əsərlər, Boole -nin daha əhəmiyyətli kəşflərinin işlənməsini təcəssüm etdirir.

Boole 24 Noyabr 1864 -cü ildə yağış fırtınasında evindən Kraliça Kollecinə 3 mil getdikdən sonra sətəlcəmə yoluxdu. 8 dekabrda öldü.

Bu məqalə ən son redaktor Erik Gregersen tərəfindən yenidən işlənmiş və yenilənmişdir.


Bağlantı qutum

Abdüsselam: (1926 -) Pakistanlı Fizik Bilgini İlk Nobel ödülü alan müslüman bilim adamı.

Əhməd Bin Musa: (10. yüzyıl) Sistem mühendisliğinin Öncüsü. Astronom və Mekanikçi.

Akşemseddin: (1389 - 1459) Pasteur'den əvvəl Mikrobu bulan ilk bilim adamı. İstanbulun fethinin manevi babasıdır. Fatih Sultan Mehmet 'Hocasıdır

Ali Bin Abbas: (? - 994) 1000 sene önce ilk kanser ameliyatını edən bilim adamı. Kılcal damar sitemini ilk defa ortaya atan bilim adamıdır. Eski çağın en böyük hekimlerinden olan hipokratlar (Hipokrat) Doğum olayı görüşünü kökündən yıktı.

Ali Bin İsa: (11. yüzyıl) İlk defa göz xəstəlikləri haqqında məlumat verən müslüman elm adamı.

Ali Bin Rıdvan: (? - 1067) Batıya müalicə metodlarını öğreten islam alimi.

Əli Kuşçu: (? - 1474) Ünlü Bir türk astronomiyası və matematik bilginidir.

Ammar: (11 yüzyıl) İlk katarak ameliyatını kendine biçimlendiren müslüman bilim adamı var.

Battani: (858 - 929) Dünyanın en meşhur 20 astrononumdan biri trigonometrinin möcidi, sinus və kosinüs tabirlerini istifadə edə bilər.

Beyruni: (973 - 1051) Dünyanın döndüğünü ilk bulan bilim adamı ümit burnu, Amerika və japonyanın varlığından bahseden ilk bilim adamı. Beyruni amerika kıtasının varlığını kristof colomb'un Keşfinden 500 sene əvvəl bildirildi. Matematik, Jeoloji, Coğrafya, Tıp, Felsefe, Fizik, Astronomi kimi dallarda eserler yazıldı. Çağın En Büyük Alimidir.

Bitruci: (13. yüzyıl) Kopernik'e yol açan öncülükten astronom bilim adamı.

Cabir Bin Eflah: (12. yüzyıl) Ortaçağın böyük matematik və astronom bilginidir. Çubuklu güneş saatini bulan ilk bilim adamıdır.

Cabir Bin Hayyan: (721 - 805) Atom bombası düşüncəsinin ilk mucidi və kimyasının babası sayılır. Maddenin en Küçük parçası atomun parçalana bileciğini bundan 1200 sene əvvəl söylemiştir.

Cahiz: (776 - 869) Zooloji İlminin öncülerindendir. Heyvan gübresinden amonyak elde etmiştir.

Cezeri: (1136 - 1206) İlk sistem mühendisi və ilk sibernetikçi və elektronikçi Bilgisayarın babası oysa kompüterin babası yanlış olaraq ingiliz matematikçisi Charles Babbage olaraq bilinir.

Demiri: (1349 - 1405) Avrupalılardan 400 il əvvəl ilk zooloji ansiklopedisini yazan alimdir. Hayatül hayavan isimli kitabı yazmış.

Dinaveri: (815 - 895) Botanikçi Ve astronom bir alim olaraq bilinir.

Ebu Kamil Şuca: (? - 951) Avropaya matematiği öğreten islam bilgini.

Ebu'l Fida: (1271 - 1331) Büyük Bir bilgin tarixçi və coğrafyacıdır.

Ebu'l Vefa: (940 - 998) Matematik və Astronomi trigonometriye tanjant, kotanjant, sekant və kosekantı qazandıran matematik bilginidir.

Ebu Maşer: (785-886) Med-cezir olayını (gel-git) ilk keşfeden bilgindir.

Evliya Çelebi: (1611 - 1682) Büyük Türk seyyahı ve meşhur səyahətnamenin yazarıdır.

Farabi: (870 - 950) Ses olayını ilk defa fiziki yöndən ele alıp açıqlayıp izah gətirən ilk bilgindir.

Fatih Sultan Mehmet: (1432 - 1481) İstanbulu feth eden ve Havan topunu icad eden yivli topları döktüren padişahtır fatihin öz icadı olan ve adı "şahi" olan toplarının ağırlığı 17 ton və bakırdan dökülmüş 1.5 ton ağırlığındaki mermileri 1 km ileriye atabiliyordu bu topları 100 öküz ve 700 asker ancaq çekebiliyordu ..

Fergani: (9. yüzyıl) Ekliptik meyli ilk defa tesbit eden astronomi alimi.

Gıyasüddin Cemşid: (? - 1429) Matematik alimi. Ondalık kesir sistemini bulan çemşid cebir ve astronomi alimi.

Harizmi: (780 - 850) İlk cebir kitabını yazan ve batıya cebiri öğreten bilgin. Adı algoritmaya isim oldu rakamları Avropa 'ya öğreten bilgin. Cebiri Bilgin sistemləşdirdi.

Hasan Bin Musa: ( -) Dünyanın dünyasını ölçən, üç kardeşlər olaraq bilinən üç kardeşdən biri ..

Hazini: (6 - 7 yüzyıl) Yerçekimi ve terazilerle əlaqədar izahlarda olan bilgin.

Hazerfen Ahmed Çelebi: (17. yüzyıl) Havada uçan ilk Türk. Planörcülüğün öncüsü.

Huneyn Bin İshak: (809 - 873) Göz doktorlarına öncülük edərək bilgin.

İbni Avvam: (8. yüzyıl) Tarım bölgəsində ortaçağ boyunca kendini qəbul etdi.

İbni Battuta: (1304 - 1369) Ülke ülke, kıta kıta dolaşan böyük bir seyyah.

İbni Baytar: (1190 - 1248) Ortaçağın en böyük botanikçisi və eczacısıdır.

İbni Cessar: (? - 1009) Cüzzam hastalığının sebeb ve tedavilerinden 900 sene önce müslüman doktor.

İbni Ebi Useybia: (1203 - 1270) Tarixi haqqında eşsiz bir eser veren doktor.

İbni Fazıl: (739 - 805) 12 asır əvvəl ilk kağız fabrikasını quran vezir.

İbni Firnas: (? - 888) Wright kardeşlerden əvvəl 1000 sene əvvəl ilk uçağı yapıp uçmayı gerçekleştiren alim.

İbni Haldun: (1332 - 1406) Tarihi ilim haline getiren sosyolojiyi quran mütefekkir. Psikolojisi tarihe uygulamış, ilk defa tarix felsefesi yapan böyük bir islam tarixçisidir. Sosyolog və şehircilik uzmanı.

İbni Hatip: (1313 - 1374) Vebanın bulaşıcı bir xəstəliyi var.

İbni Havkal: (10. yüzyıl) 10 asır önce ilmi dəyəri yüksək bir coğrafya kitabı yazan alim.

İbni Heysem: (965 - 1051) Optik elminin qurucusu böyük fizikçi. İslam dünyasının ən böyük fizikçisi, batılı bilginlerin öncüsü, göz və görmə sistemlərinə açıqlıq qazandıran alim. Galile teleskopunun arkasındaki isim.

İbni Karaka: (? - 1100) Dokuzyüz yıl önce torna tezgahı edən bilgin.

İbni Macit: (15. yüzyıl) Ünlü bir denizci ve coğrafyacı. Vasco da Gama, onun məlumatlarından və rehberliğinden istifadə edərək hindistana ulaştı.

İbni Rüşd: (1126 - 1198) Büyük bir doktor, astronom və matematikçidir.

İbni Sina: (980 - 1037) Doktorların sultanı. Eserleri Avropa üniversitelerinde 600 sene əsas kitab olaraq okutulan dahi doktor. Hastalık yayan küçük organizmalar, civa ile tedavi, pastör 'e ışık tutması, ilaç bilim ustası, dış belirtilere dayanarak teşhis koyma, botanik ve zooloji ilə ilgilendi, Fizikle ilgilendi, jeoloji elminin babası.

İbni Türk: (9. yüzyıl) Cebirin temelini islam bilgini.

İbni Yunus: (? - 1009) Galile'den önce sarkacı bulan astronomu.

İbni Zuhr: (1091 - 1162) Endülüsün en böyük müslüman doktorlarından asırlarca Avropada eserleri ders kitabı olaraq okutuldu.

İbnünnefis: (1210 - 1288) Küçük kan dolaşımını bulan ünlü islam alimi.

İbrahim Əfəndi: (18. yüzyıl) Osmanlılarda ilk denizaltıyı icra edir.

İbrahim Hakkı: (1703 - 1780) Büyük bir sosyolog, psikolog, astronom və fen adamı. En ünlü eseri marifetnâme, Burçlardan, insan fizyoloji ve anatomisinden bahsetti.

İdrisi: (1100 - 1166) Yedi asır önce bügünküne çox benzeyen dünya haritasını çizen coğrafyacı.

İhvanü-s Safa: (10. yüzyıl) müxtəlif ilim dallarını içəriyə alan 52 kitaptan meydana gələn bir ansiklopedi yazan ilim adamı. Astronomi, Coğrafya, Musiki, Ahlâk, Felfese kitabları yazıldı.

İsmail Gelenbevi: (1730 - 1791) 18 yüzyılda osmanlıların ən güclü matematikçilerinden.

İstahri: (10. yüzyıl) Minyatürlü coğrafya kitabı yazan bilgin.

Kadızade Rumi: (1337 - 1430) Çağını aşan böyük bir matematikçi və astronomi bilgini. Osmanlının ve Türklerin ilk astronomudur.

Kambur Vesim: (? - 1761) Verem mikrobunu Robert Koch'dan 150 il əvvəl keşfeden ünlü doktor.

Katip Çelebi: (1609 - 1657) Osmalılarda rönesansın müjdecisi coğrafyacı və fikir adamı.

Kazvini: (1203 - 1283) Ortaçağın Herodot'u müslümanların Plinius'u, astronom və coğrafyacı bilgin.

Kemaleddin Farisi: (? - 1320) İbni Heysem ayarında böyük islam matematikçisi, fizikçi və astronom.

Kerhi: (? - 1029) İslam Matematikçilerinden.

Kindi: (803 - 872) İbni Heysem'e qədər optikle əlaqədar eserleri kaynak olan bilgin. Fizik, felsefe ve matematik alanındakı xidmətlər ilə tanındı.

Kurşunoğlu Behram: (1922 -?) Ümumiləşdirilmiş izafiyet teorisini ortaya atan beyin güçlerimizden. Halen prof. Behram Kurşunoğlu Amerika da florida üniversitesinde teorik fizik merkezinde başkanlık yapıyor.

Lagarî Hasan Çelebi: (17. yüzyıl) Füzeciliğin atası, osmanlılarda ilk defa füze ilə uçan bilgin.


Macriti: (? - 1007) Matematikte başkan qəbul edilmiş Endülüslü Matematikçi və astronom.

Mağribi: (16. yüzyıl) Çağının en böyük matematikçilerinden. Mağribinin eseri olan Tuhfetü'l Ada isimli kitabında üçgen, dördgen, daire və digər geometrik şekillerin yüz ölçülərini tapmaq üçün metodlar göstərilmişdir.

Maaşallah: (? - 815) Meşhur İslam astronomlarınındandır. Usturlabla İlgili ilk eseri veren bilgindir.

Mes'ûdi: (? - 956) Kıymeti ancaq 18. 19. Yüzyıllarda anlaşılan böyük tarixçi və coğrafyacı. Mesudi günümüzden 1000 sene önce depremlerin oluş sebebini açıklamıştır. Mesûdinin eserlerinden yel değirmenlerinin de müslümanların icadı anlaşıldı.

Memar Sinan: (1489 - 1588) Seviyesine bugün dahi ulaşılamayan dahi mimar. Mimar Sinan tam manası ile bir sanat dahisidir.

Muhammed Bin Musa: (9. yüzyıl) Dünyanın Çevresini ölçen 3 kardeşten biri. Matematikçi və astronom.

Mürsiyeli İbrahim: (15. yüzyıl) Piri reisten 52 sene önce bugünkü uyğun Akdeniz xəritəsini çizen haritacı. Günümüzden 500 sene önce kadar önce yaşamıştır.

Nasirüddin Tusi: (1201 - 1274) Trigonometri sahəsindəki ilk defa eser verən, Merağa rasathanesini quran, matematikçi və astronom.

Necmeddinü-l Misri: (13 yüzyıl) Çağının ünlü astronomlarından.

Ömer Hayyam: (? - 1123) Cebirdeki binom formülünü bulan bilgin. Newton veya binom formülünün keşfi ömer hayyama aiddir.

Piri Reis: (1465 - 1554) 400 sene önce bu günkü çox yaxın dünya xəritəsini çizen böyük coğrafyacı. Amerika kıtasının varlığını kristof kolomb 'dan əvvəl bilen ünlü denizci.

Razi: (864 - 925) Keşifleri ile ün salan asırlar boyunca Avrupa'ya ders veren kimyager doktor ünlü klinikçi. Devrinin En büyük bilgisi İbni Sina ilə bir ayda bir bilgin.

Sabit Bin Kurra: (? - 901) Newton 'dan çok önce diferansiyel hesabını keşfeden bilgin. Dünyanın çapını doğru hesablayabilir ilk islam bilgini. Matemetik və astronomiya alimi.

Sabuncu Oğlu Şerefeddin: (1386 - 1470) Fatih devrinin doktor və cerrahlarındandır. Deneysel fizyolojinin öncülerindendir.

Seydi Ali Reis: (? - 1562) Ünlü bir denizci, matematik və astronomi alimidir.

Şemsettin Halili: (? - 1397) Büyük bir astronomi bilginidir.

Şihabettin Karafi: (? - 1285) orta çağın ən böyük fizikçi və hukukçularından.

Takiyyüddin Er Rasit: (1521 - 1585) İstanbul rasathanesi ilk kuran çağından çox ileride əsr əvvəlində gələn astronomi alimidir.

Uluğ Bey: (1394 -1449) Çağının en böyük astronomu və trigonometride yeni çığır açan ünlü bir alim və hökumətlər.

Zehravi: (936 -1013) 1000 sene əvvəl ilk çağdaş ameliyatı edən böbrek taşlarının necə çıxarılacağını və ilk böbrek ameliyatını gerçekleştiren bilim adamı ..

Zerkali: (1029 - 1087) Keşif və xidmətləri ilə birlikdə astronomi alimidir.


Əlilliyi olan Amerikalılar haqqında Qanun

1990 -cı il Əlilliyi olan Amerikalıların Qanunu I, işəgötürənlərə, əyalət və yerli hökumətlərə, məşğulluq agentliklərinə və həmkarlar ittifaqlarına iş müraciət prosedurları, işə götürmə, işdən azad edilmə, irəliləmə, təzminat, iş təhsili və digər şərtlərdə əlilliyi olan şəxslərə qarşı ayrı -seçkilik etməyi qadağan edir. iş şəraiti və imtiyazları. ADA, əyalət və yerli hökumətlər də daxil olmaqla 15 və ya daha çox işçisi olan işəgötürənləri əhatə edir. Həm də məşğulluq agentliklərinə və əmək təşkilatlarına aiddir. ADA -nın ayrıseçkilik etməmək standartları, düzəlişlər edildikdə, Reabilitasiya Qanununun 501 -ci bölməsinə və tətbiq qaydalarına uyğun olaraq federal sektor işçilərinə də tətbiq edilir.

Əlilliyi olan bir şəxs, aşağıdakılara sahibdir:

  • Bir və ya daha çox əsas həyat fəaliyyətini əhəmiyyətli dərəcədə məhdudlaşdıran fiziki və ya zehni bir qüsur var
  • Belə bir dəyərsizləşmə qeydinə malikdir və ya
  • Belə bir dəyərsizləşmə hesab olunur.

Əlilliyi olan bir işçi və ya ərizəçi, məqbul yaşayış yeri olan və ya olmayan, söz mövzusu işin əsas funksiyalarını yerinə yetirə bilən bir şəxsdir. Məntiqli yaşayış aşağıdakıları əhatə edə bilər, lakin bunlarla məhdudlaşmır:

  • İşçilərin əlilliyi olan şəxslər üçün əlçatan və istifadəyə yararlı hala gətirilməsi.
  • İşin yenidən qurulması, iş qrafiklərinin dəyişdirilməsi, boş bir vəzifəyə yenidən təyin edilməsi
  • Avadanlıq və ya cihazların alınması və ya dəyişdirilməsi, imtahanların, təlim materiallarının və ya siyasətlərin tənzimlənməsi və ya dəyişdirilməsi və ixtisaslı oxucu və ya tərcüməçilərin təmin edilməsi.

İşəgötürənin işinə "həddindən artıq çətinlik" qoymayacağı təqdirdə, işəgötürən, ixtisaslı bir ərizəçinin və ya işçinin əlilliyi ilə əlaqədar ağlabatan bir razılaşma təmin etməlidir. Əlverişli yaşayış yerləri, əlilliyi olan insanların bərabər iş imkanlarından istifadə etmələri üçün işəgötürən tərəfindən verilən düzəlişlər və ya dəyişikliklərdir. Yerləşdirmə fərdi müraciət edən və ya işçinin ehtiyaclarından asılı olaraq dəyişir. Bütün əlillər (və ya eyni əlilliyi olan bütün insanlar) eyni mənzilə ehtiyac duymayacaqlar. Misal üçün:

  • Eşitmə qabiliyyətli bir şəxsə iş müsahibəsi zamanı işarə dili tərcüməçisinə ehtiyac ola bilər.
  • Şəkərli diabetli bir işçinin düzgün yemək və qan şəkəri və insulin səviyyəsini izləmək üçün iş günü ərzində mütəmadi olaraq planlaşdırılan fasilələrə ehtiyacı ola bilər.
  • Kor bir işçinin bir bülleten lövhəsində yerləşdirilən məlumatları oxuması üçün kiməsə ehtiyacı ola bilər.
  • Xərçəngli bir işçinin radiasiya və ya kemoterapi müalicəsi üçün məzuniyyətə ehtiyacı ola bilər.

İşəgötürən, "həddindən artıq çətinliyə" səbəb olarsa, ağlabatan bir yaşayış təmin etmək məcburiyyətində deyil. İşəgötürənin ölçüsü, maliyyə mənbələri və fəaliyyətinin xarakteri və quruluşu kimi amillər nəzərə alınmaqla lazımsız çətinliklər, əhəmiyyətli çətinliklər və ya xərclər tələb edən bir hərəkət olaraq təyin olunur.

İşəgötürəndən yaşayış yeri düzəltmək üçün keyfiyyət və ya istehsal standartlarını aşağı salmaq tələb olunmur və işəgötürənin eynək və ya eşitmə cihazı kimi şəxsi istifadə əşyaları təqdim etmək öhdəliyi yoxdur.

Əlilliyi olan bir şəxs istəmədiyi təqdirdə, işəgötürən ümumiyyətlə ağlabatan bir yaşayış təmin etmək məcburiyyətində deyil. işəgötürən, bir sağlamlıq vəziyyətinin performans və ya davranış probleminə səbəb olduğuna inanırsa, işçidən problemi necə həll edəcəyini və işçinin ağlabatan bir yaşayışa ehtiyacı olub olmadığını soruşa bilər. Ağlabatan bir yaşayış istənildikdən sonra, işəgötürən və fərd fərdin ehtiyaclarını müzakirə etməli və uyğun münasib yaşayış yerini təyin etməlidir. Birdən çox yaşayış yerinin işlədiyi yerlərdə, işəgötürən daha ucuz və ya təmin etmək daha asan olanı seçə bilər.

ADA -nın I adı da daxildir:

    Tibbi müayinələr və sorğular
    İşəgötürənlər əlilliyin mövcudluğu, təbiəti və ya şiddəti barədə işə müraciət edənlərdən soruşa bilməzlər. Ərizəçilərdən xüsusi iş funksiyalarını yerinə yetirmək qabiliyyətləri soruşula bilər. İş təklifi tibbi müayinənin nəticəsi ilə şərtlənə bilər, ancaq oxşar işlərə daxil olan bütün işçilər üçün imtahan tələb olunarsa. İşçilərin tibbi müayinəsi işlə əlaqəli və işəgötürənin iş ehtiyaclarına uyğun olmalıdır.

Əlilliyə görə ayrı -seçkilik edən iş təcrübəsinə qarşı çıxdığına və ya ayrı -seçkilik ittihamı irəli sürdüyünə, ifadə verdiyinə və ya ADA çərçivəsində istintaq, icraat və ya məhkəmə prosesində iştirak etdiyinə görə bir şəxsdən qisas almaq da qanunsuzdur.

Əlilliyi olan insanların məşğulluğunu təşviq etmək və ictimai yaşayış yerlərinin əldə edilməsini təşviq etmək üçün Federal Vergi Təşviqləri


Əlilliyin tərifi

Bir çox məşğulluq qanunvericiliyinə görə, məsələn, Məşğulluq Qanununda Yaş Vəziyyəti və ya VII Vəziyyət, bir şəxsin qorunan bir sinifin bir hissəsi olub olmadığı olduqca aydındır. Bununla birlikdə, ADA altında, bir insanın qorunan bir sinifə aid olub olmadığını müəyyən etmək bir az daha çətindir.

ADA-nın əlillik üç tərəfli tərifi var. Üç dişdən hər hansı biri məmnun olarsa, şəxs əlil sayılır. ADA əlillik anlayışı, Reabilitasiya Qanununun "əlillik" anlayışına əsaslanır. Reabilitasiya Qanununa və ya ADA -ya əsasən verilən qərar digərinə nümunə sayılır.

ADA -nın ilk əlillik tərifi, əlilin, böyük həyat fəaliyyətlərində iştirak etməsinə mane olan zehni və ya fiziki qüsuru olan bir adam olduğunu bildirir. Bir şəxsin belə bir dəyərsizləşmə tarixi və ya tarixi varsa, əlil sayılır. Nəhayət, fərd zehni və ya fiziki qüsurlu hesab edilərsə, ADA -nın ilk əlillik tərifinə əsasən, şəxs əlil sayılır.

ADA fiziki qüsurları bu bədən sistemlərindən birini və ya bir neçəsini təsir edən fizioloji bir xəstəlik və ya vəziyyət, anatomik itki və ya kosmetik qüsur kimi təyin edir:

  • Nevroloji
  • Xüsusi hiss orqanları
  • Əzələ -skelet
  • Həzm
  • Ürək -damar
  • Tənəffüs
  • Reproduktiv
  • Hemik və limfatik
  • Endokrin
  • Dəri
  • Genitoüriner

ADA, zehni bir qüsuru, emosional və ya zehni xəstəlik, zehni gerilik, üzvi beyin sindromu və öyrənmə qüsurları kimi hər hansı bir psixoloji və ya zehni xəstəlik olaraq təyin edir. ABŞ -ın Bərabər Məşğulluq Fürsəti Komissiyası və ADA qaydaları, hərtərəfli olmaq çətin olduğu üçün dəyərsizləşmə hesab edilən bütün xüsusi şərtlərin siyahısını təqdim etmir. Ayrıca, gələcəkdə inkişaf edə biləcək yeni pozğunluqları daxil etmək çətin olacaq.

ADA, əhatə olunmuş zehni və fiziki qüsurların nümunələrini özündə birləşdirdi. Bu pozğunluqlardan bəziləri bunlardır:

  • Əzələ distrofiyası
  • Ortopedik, danışma və eşitmə qüsurları
  • Görmə pozğunluqları
  • Ürək xəstəliyi
  • Epilepsiya
  • Serebral iflic
  • Əqli gerilik
  • Narkomaniya
  • HİV
  • Xüsusi öyrənmə qüsurları
  • Şəkərli diabet

Xərçəng, Multipl Skleroz və digər ciddi pozğunluqlar əlil sayılmır.

ADA altında, bir dəyərsizləşmə fizioloji və ya zehni bir xəstəlik olmalıdır. Depressiya, stres və buna bənzər şərtlər yalnız bəzən ADA -nın pozğunluqları hesab olunur. Depressiya və stresin dəyərsizləşmə hesab edilməsi, sənədləşdirilmiş zehni və ya fizioloji bir pozğunluqdan və ya şəxsi həyatdan və ya iş təzyiqlərindən qaynaqlandığından asılıdır. Bu dəyərsizlik ən azı bir əsas həyat fəaliyyətini əhəmiyyətli dərəcədə məhdudlaşdırmalıdır.

ADA -nın əhatə etdiyi əlillərin siyahısı haqqında daha çox məlumat əldə etmək istəyirsinizsə, qanuni ehtiyacınızı UpCounsel bazarında yerləşdirə bilərsiniz. UpCounsel, hüquqşünasların yalnız ilk 5 faizini saytına qəbul edir. UpCounsel üzrə hüquqşünaslar, Harvard Law və Yale Law kimi hüquq məktəblərindən və Google, Menlo Ventures və Airbnb kimi şirkətlərlə işləmək və ya onların adından işləmək də daxil olmaqla orta hesabla 14 illik hüquq təcrübəsindən gəlirlər.


Bədbəxt vəziyyətlər

1891 -ci ilin oktyabrında, Warm Springs -in yetimlər evindən iki il əvvəl Dövlət xadimi faciəni "mahala altı bədbəxt uşağın atıldığını" bildirdi. Jewett uşaqları adlanan altılıq, Beş Mile Yolu yaxınlığındakı palçıqlı bir çöldə Ayova və Montanadan olan keçicilər arasında halsız vəziyyətdə aşkar edilmişdi. Anaları ərini atıb qayınatası ilə birlikdə qaçmışdı.

Eyni oktyabr ayında yoxsul fermaya göndərilən daha üç nəfər North End Arnold Əlavəsinin Neal uşaqları idi. 3 yaşında olan Elvira Neal, çirkli bir divanda yatan iki gənc bacısı ilə birlikdə tapıldı. Anaları, ilçe həbsxanasında "yarı dəli" bir məhkum olan atalarını "pozğun" olaraq qınadılar.

Bu vaxt qadınlar palatasında, Rose Storms adlı gənc ana körpə qızına baxırdı. Minnesota'dan Storms, Boise'ye getməmiş bir talib gözləmək üçün qatara minmişdi. Fırtınalar və körpə Ada kasıb fermasında 23 başqasına qatıldı. Bir yaşlı adamın, ABŞ Kapitol Binasında işsizlərin cırıq bir yürüşü olan Jacob Coxey -in "ordusunda" etirazçı olduğu söylənirdi. Başqa biri dəli olmaqda şübhəli bilinən Nampalı Cornelius Sproule idi.


Əlilliyi olan Amerikalıların Tarixi Qanunu

ADA -nın tarixi 26 iyul 1990 -cı ildə Ağ Evdəki imza mərasimində başlamadı. İlk ADA Konqresdə təqdim edildikdə 1988 -ci ildə başlamadı. ADA hekayəsi uzun müddət əvvəl Birləşmiş Ştatların bütün şəhər və qəsəbələrində əlillər öz icmalarından kənarda qoyan ictimai maneələrə qarşı çıxmağa başladıqda və əlil uşaqların valideynləri uşaqlarının xaric edilməsinə və ayrı -seçkiliyinə qarşı mübarizəyə başladıqda başladı. . Əlilliyi olan insanların hüquqlarını müdafiə edən yerli qrupların yaradılması ilə başladı. Əlilliyi olan insanların quruma ehtiyacı olduğu düşüncəsinə meydan oxuyan, əlillərin cəmiyyətdə yaşaması üçün mübarizə aparan və xidmətlər göstərən müstəqil yaşayış hərəkatının qurulması ilə başladı.

ADA, doğma hüququnu heç kimə və ya bir neçə nəfərə deyil, əlillik hüquqları hərəkatını təşkil edən minlərlə insana və illərdir etiraz aksiyaları təşkil edən və iştirak edən, zərfləri yalayan, xəbərdarlıq göndərən insanlara borcludur. qanun hazırlamaq, danışmaq, ifadə vermək, danışıqlar aparmaq, lobbiçilik etmək, iddia qaldırmaq, həbs olunmaq və inandıqları bir iş üçün əllərindən gələni etmək. Öhdəliyi və zəhməti bu tarixi parçanın keçməsinə töhfə verən çox çox insan var. əlillik vətəndaş hüquqları qanunvericiliyinə adıyla uyğun kredit verə bilmək. Əlillik hüquqları hərəkatı olmadan bir çoxlarının işi olmasaydı, heç bir ADA olmazdı.

Əlillik hüquqları hərəkatı, son bir neçə onillikdə, əlillərin üzləşdikləri ədalətsizliyi Amerika ictimaiyyətinə və siyasətçilərə göstərdi. Bu, əlillərin ayrı -seçkiliyinin təşviq edilməsinə xidmət etdiyi əsrlər boyu "gözdən uzaq, ağılsız" tarixini geri qaytarmağı tələb edirdi. Əlillik hüquqları hərəkatı, özündən əvvəl vətəndaş hüquqları hərəkatlarının bir çox strategiyasını qəbul etdi.

Ayrılmış nahar piştaxtalarında oturan və avtobusun arxasına keçməkdən imtina edən afroamerikalılar kimi, əlillər federal binalarda oturur, əlçatmaz avtobusların hərəkətinə mane olur və haqsızlıqlara etiraz etmək üçün küçələrdə yürüş edirlər. Özündən əvvəlki vətəndaş hüquqları hərəkatları kimi, əlillik hüquqları hərəkatı da məhkəmələrdə və Konqresin salonlarında ədalət axtarırdı.

Hüquqi baxımdan əlillik ictimai siyasətində dərin və tarixi bir dəyişiklik 1973 -cü ildə 1973 -cü il Reabilitasiya Qanununun 504 -cü maddəsinin qəbul edilməsi ilə baş verdi. Federal fondlar tərəfindən əlilliyə görə ayrı -seçkilik edilməsini qadağan edən 504 -cü bölmə, federal fond alıcısı tərəfindən irqi, etnik mənşəyə və cinsiyyətə görə ayrı -seçkiliyi qadağan edən əvvəlki qanunlardan sonra modelləşdirilmişdir.

İlk dəfə olaraq əlillərin xaric edilməsi və ayrılması ayrı -seçkilik kimi qiymətləndirildi. Əvvəllər işsizlik və təhsilin olmaması kimi əlil insanların qarşılaşdıqları problemlərin əlilliyin özü tərəfindən qoyulan fiziki və ya zehni məhdudiyyətlərin qaçılmaz nəticəsi olduğu düşünülürdü. 504 -cü maddənin qüvvəyə minməsi Konqresin əlillərin sosial və iqtisadi vəziyyətinin aşağı olmasının əlilliyin nəticəsi olmadığını, əksinə cəmiyyətdəki maneələrin və önyargıların nəticəsi olduğunu qəbul etdi. İrqi azlıqlarda və qadınlarda olduğu kimi, Konqres də qanunvericiliyin ayrı -seçkilik siyasəti və təcrübələrini ortadan qaldırmaq üçün lazım olduğunu qəbul etdi.

504 -cü bölmə də tarixi idi, çünki ilk dəfə əlilliyi olan insanlar bir azlıq qrupu olaraq qəbul edildi. Əvvəllər dövlət siyasəti müəyyən əlillərin ehtiyaclarını diaqnoz əsasında kateqoriyalara görə həll etməklə xarakterizə olunurdu. Hər bir əlillik qrupu ayrı -ayrılıqda, fərqli ehtiyaclara sahib olaraq qəbul edildi. 504 -cü bölmə, fərqli əlillərdə böyük fiziki və zehni fərqliliklər olmasına baxmayaraq, əlilliyi olan insanların bir qrup olaraq məşğulluq, təhsil və cəmiyyətə çıxış baxımından oxşar ayrı -seçkiliklə üzləşdiyini qəbul etdi. Əlilliyi olan insanlar, ayrı -seçkiliyə məruz qalan və əsas vətəndaş hüquqlarının qorunmasına layiq olan qanuni bir azlıq olaraq görüldü. Bu “sınıf statusu ” konsepsiyası hərəkatın və təbliğat işlərinin inkişafında kritik rol oynadı. Əlilliyi olan insanların koalisiyası, müəyyən qruplar üçün qorunmaları aradan qaldırmaq cəhdləri ilə daim sınaqdan keçirildi. ADA -nın tarixi, hərəkətin və#8217 -nin fərqli əlilliyi olan insanlar arasında həmrəyliyə bağlılığının bir sübutudur.

After Section 504 established the fundamental civil right of non-discrimination in 1973, the next step was to define what non-discrimination meant in the context of disability. How was it the same or different from race and sex discrimination? The Department of Health, Education and Welfare (HEW) had been given the task of promulgating regulations to implement Section 504, which would serve as guidelines for all other federal agencies. These regulations became the focus of attention for the disability rights movement for the next four years. During this time the movement grew in sophistication, skill and visibility. The first task was to assure that the regulations provided meaningful anti-discrimination protections. It was not enough to remove policy barriers – it was imperative that the regulations mandated affirmative conduct to remove architectural and communication barriers and provide accommodations.

The second step was to force a recalcitrant agency to get the regulations out. All over the country people with disabilities sat-in at HEW buildings. The longest sit-in was in San Francisco, lasting 28 days. A lawsuit was filed, hearings before Congress were organized, testimony was delivered to Congressional committees, negotiations were held, letters were written. The disability community mobilized a successful campaign using a variety of strategies, and on May 4, 1977 the Section 504 regulations were issued. It is these regulations which form the basis of the ADA. In the early 1980’s the disability community was called upon to defend the hard-fought-for Section 504 regulations from attack. After taking office President Reagan established the Task Force on Regulatory Relief under the leadership of then Vice President George Bush. The mission of the Task Force was to “de-regulate” regulations which were burdensome on businesses. The Section 504 regulations were chosen for “de-regulation.” This news sent a current throughout the disability movement across the country, which quickly mobilized a multi-tier strategy to preserve the regulations.

For two years, representatives from the disability community met with Administration officials to explain why all of the various de-regulation proposals must not be adopted. These high level meetings would not have continued or been successful without the constant bombardment of letters to the White House from people with disabilities and parents of children with disabilities around the country protesting any attempt to de-regulate Section 504.

After a remarkable show of force and commitment by the disability community, the Administration announced a halt to all attempts to de-regulate Section 504. This was a tremendous victory for the disability movement. Those two years proved to be invaluable in setting the stage for the ADA. Not only were the Section 504 regulations, which form the basis of the ADA, preserved, but it was at this time that high officials of what later became the Bush administration received an education on the importance of the concepts of non-discrimination contained in the Section 504 regulations in the lives of people with disabilities.

During much of the 1980’s, the disability community’s efforts in Washington were focused on reinstating civil rights protections which had been stripped away by negative Supreme Court decisions. The longest legislative battle was fought over the Civil Rights Restoration Act (CRRA), first introduced in 1984 and finally passed in 1988. The CRRA sought to overturn Grove City College v Bell, a Supreme Court decision that had significantly restricted the reach of all the statutes prohibiting race, ethnic origin, sex or disability discrimination by recipients of federal fund. Because the court decision affected all of these constituencies, the effort to overturn the decision required a coalition effort. For the first time, representatives of the disability community worked in leadership role s with representatives of minority and woman’s groups on a major piece of civil rights legislation.

Working in coalition again, in 1988, the civil rights community amended the Fair Housing Act (FHA) to improve enforcement mechanisms, and for the first time disability anti-discrimination provisions were included in a traditional civil rights statute banning race discrimination. During these years working on the CRRA and the FHA, alliances were forged within the civil rights community that became critical in the fight for passage of the ADA. Because of its commitment to disability civil rights, the Leadership Conference on Civil Rights played an important leadership role in securing passage of the ADA.

During the 1980’s, it also became clear to the disability community that it should play a very active role in Supreme Court litigation under Section 504. The first Section 504 case which was decided by the Supreme Court in 1979, Southeastern Community College v. Davis, 442 U.S.397, revealed at best, a lack of understanding, and at worst, a hostility toward even applying the concept of discrimination to exclusion based on disability. In that case, a hearing impaired women was seeking admission to the nursing program of Southeastern Community College. The court found that Ms. Davis’s hearing impairment rendered her unqualified to participate in the program because she would not be able to fully fulfill all of the clinical requirements. However, the Court did not limit itself to the fate= of Ms. Davis, but included within the decision several very broad negative interpretations of Section 504. In fact, the Davis’s decision cast doubt on whether those entities covered by Section 504 would be required to take any affirmative steps to accommodate the needs of persons with disabilities. Contrary to established Court doctrine, the Section 504 regulations that had been issued by the Department of Health, Education and Welfare (HEW) were given little deference by the Court. Ironically the Court attributed this lack of deference to the fact that HEW had been recalcitrant in issuing the regulations.

After the Davis decision it was clear that the Supreme Court needed to be educated on the issue of disability based discrimination and the role that it plays in people lives. Moreover, it was clear to the disability community that the focus of its efforts in any future Supreme Court litigation must be to reinforce the validity of the 1977 HEW regulations. In the next case to be granted review by the Supreme Court, Consolidated Rail Corporation v. Darrone, 465 U.S.624(1984), the disability community focused its efforts on educating the Court and bolstering the validity of the HEW Regulations interpreting Section 504. The issue in Consolidated Rail Corporations was whether employment discrimination was covered by the anti-discrimination provisions of Section 504. In order to educate the court on the pervasive role of discrimination in the un-employment and under-employment of persons with disabilities, the Disability Rights Education and Defense Fund filed an amicus brief on behalf of 63 national, state and local organizations dedicated to securing the civil rights of persons with disabilities. This amicus brief served not only to educate the courts on discriminatory employment policies and practices, but also to demonstrate to the Court that these issues concern the millions of Americans who were affiliated with the organizations who filed the brief. DREDF also worked very closely with the lawyer representing the disabled person in the lawsuit in order to present to the court the very best legal arguments on the validity of the 1977 HEW regulations which had found that employment discrimination was covered by provision of Section 504. The decision in Consolidated Rail Corporation v. Darrone marked a significant victory for the disability rights community. The court found that employment discrimination was in fact prohibited by Section 504, but equally importantly the Court found that the regulations issued in 1977 by HEW were entitled to great deference by the courts. It is these regulations which were elevated by the Court in Consolidated Rail Corporation which formed the basis of the ADA.

The disability community continued its active involvement in Section 504 cases in the Supreme Court throughout the 1980’s. In 1987, the Court was presented with the issue of whether people with contagious diseases are covered by Section 504. Although the case involved a women with tuberculosis, it became clear through out the country that and the court’s decision in this case would be critical for protection against discrimination by people with HIV infection. The disability rights community worked closely with the lawyers representing the woman with tuberculous as well as filing numerous amicus briefs in the Supreme Court. The Supreme Court’s decision in School Board of Nassau County v. Arline, 480 U.S.273,(1987), became the foundation for coverage of people with AIDS under Section 504 and the ADA. Working on the Arline case also provided a critical opportunity for lawyers in the disability rights community and lawyers in the AIDS community to work closely together and form alliances that would carry through and prove to be critical in the battle to secure passage of the ADA.

During the 1980’s the disability community was also successful in overturning by legislation several disability – specific negative Supreme Court rulings. Legislation was passed to reinstate the coverage of anti-discrimination provisions to all airlines, the right to sue states for violations of Section 504, and the right of parents to recover attorney fees under the Education for Handicapped Children’s Act (now called IDEA). These legislative victories further advanced the reputation of the disability community and its advocates in Congress. The respect for the legal, organizing, and negotiations skills gained during these legislative efforts formed the basis of the working relationships with members of Congress and officials of the Administration, that proved indispensable in passing the ADA. Whether by friend or foe, the disability community was taken seriously – it had become a political force to be contended with in Congress, in the voting booth, and in the media.

The ADA, as we know it today, went through numerous drafts, revisions, negotiations, and amendments since the first version was introduced in 1988. Spurred by a draft bill prepared by the National Council on Disability, an independent federal agency whose members were appointed by President Reagan, Senator Weicker and Representative Coelho introduced the first version of the ADA in April 1988 in the 100th Congress.

The disability community began to educate people with disabilities about the ADA and to gather evidence to support the need for broad anti-discrimination protections. A national campaign was initiated to write “discrimination diaries.” People with disabilities were asked to document daily instances of inaccessibility and discrimination. The diaries served not only as testimonials of discrimination, but also to raise consciousness about the barriers to daily living which were simply tolerated as a part of life. Justin Dart, Chair of the Congressional Task Force on the Rights and Empowerment of People with Disabilities, traversed the country holding public hearings which were attended by thousands of people with disabilities, friends, and families documenting the injustice of discrimination in the lives of people with disabilities.

In September 1988, a joint hearing was held before the Senate Subcommittee on Disability Policy and the House Subcommittee on Select Education. Witnesses with a wide variety of disabilities, such as blindness, deafness, Down’s Syndrome and HIV infection, as well as parents of disabled children testified about architectural and communication barriers and the pervasiveness of stereotyping and prejudice. A room which seated over 700 people overflowed with persons with disabilities, parents and advocates. After the hearing, a commitment was made by Senator Kennedy, Chair of the Labor and Human Resources Committee, Senator Harkin, Chair of the Subcommittee on Disability Policy, and Representative Owens of the House Subcommittee on Select Education, that a comprehensive disability civil rights bill would be a top priority for the next Congress. At the same time, both presidential candidates, Vice President Bush and Governor Dukakis, endorsed broad civil rights protections for people with disabilities. The disability community was determined to assure that President Bush would make good on his campaign promise, and reinvoked it repeatedly during the legislative process.

On May 9, 1989 Senators Harkin and Durrenberger and Representatives Coelho and Fish jointly introduced the new ADA in the 101st Congress. From that moment, the disability community mobilized, organizing a multi-layered strategy for passage. A huge coalition was assembled by the Consortium for Citizens with Disabilities (CCD), which included disability organizations, the Leadership Conference on Civil Rights (LCCR), and an array of religious, labor and civic organizations.

A team of lawyers and advocates worked on drafting and on the various and complex legal issues that were continually arising top level negotiators and policy analysts strategized with members of Congress and their staffs disability organizations informed and rallied their members a lobbying system was developed using members of the disability community from around the country witnesses came in from all over the country to testify before Congressional committees lawyers and others prepared written answers to the hundreds of questions posed by members of Congress and by businesses task forces were formed networks were established to evoke responses from the community by telephone or mail protests were planned – the disability rights movement coalesced around this goal: passage of the ADA. From the beginning the “class” concept prevailed – groups representing specific disabilities and specialized issues vowed to work on all of the issues affecting all persons with disabilities. This commitment was constantly put to the test. The disability community as a whole resisted any proposals made by various members of Congress to exclude people with AIDS or mental illness or to otherwise narrow the class of people covered. Even at the eleventh hour, after two years of endless work and a Senate and House vote in favor of the Act, the disability community held fast with the AIDS community to eliminate an amendment which would have excluded food-handlers with AIDS, running the risk of indefinitely postponing the passage or even losing the bill. Likewise, all of the groups, whether it was an issue particularly affecting their constituencies or not, held fast against amendments to water down the transportation provisions. The underlying principle of the ADA was to extend the basic civil rights protections extended to minorities and women to people with disabilities. The 1964 Civil Rights Act prohibited employment discrimination by the private sector against women and racial and ethnic minorities, and banned discrimination against minorities in public accommodations. Before the ADA, no federal law prohibited private sector discrimination against people with disabilities, absent a federal grant or contract.

The job of the disability rights movement during the ADA legislative process was to demonstrate to Congress and the American people the need for comprehensive civil rights protections to eradicate fundamental injustice -to demonstrate not only how this injustice harms the individual subjected to it, but also how it harms our society.

The first hearing in the 101st Senate on the new ADA was an historic event and set the tone for future hearings and lobbying efforts. It was kicked off by the primary sponsors talking about their personal experiences with disability. Senator Harkin spoke of his brother who is deaf, Senator Kennedy of his son, who has a leg amputation, and Representative Coelho, who has epilepsy spoke about how the discrimination he faced almost destroyed him.

The witnesses spoke of their own experiences with discrimination. A young woman who has cerebral palsy, told the Senators about a local movie theater that would not let her attend because of her disability. When her mother called the theater to protest that this attitude “sounded like discrimination,” the theater owner stated “I don’t care what it sounds like.” This story became a symbol for the ADA and was mentioned throughout the floor debates and at the signing. The members and the President related this story to demonstrate that America “does care what it sounds like” and will no longer tolerate this type of discrimination.

A Viet Nam veteran who had been paralyzed during the war and came home using a wheelchair testified that when he got home and couldn’t get out of his housing project, or on the bus, or off the curb because of inaccessibility, and couldn’t get a job because of discrimination he realized he had fought for everyone but himself – and he vowed to fight tirelessly for passage of the ADA. The President of Galludet College, gave compelling testimony about what life is like for someone who is deaf, faced with pervasive communication barriers. The audience was filled with Galludet students who waved their hands in approval.

The committee also received boxes loaded with thousands of letters and pieces of testimony that had been gathered in hearings across the country the summer before from people whose lives had been damaged or destroyed by discrimination.

A woman testified that when she lost her breast to cancer, she also lost her job and could not find another one as a person with a history of cancer. Parents whose small child had died of AIDS testified about how they couldn’t find any undertaker that would bury their child.

At this Senate hearing and in all the many hearings in the House, members of Congress heard from witnesses who told their stories of discrimination. With each story, the level of consciousness was raised and the level of tolerance to this kind of injustice was lowered. The stories did not end in the hearing room. People with disabilities came from around the country to talk to members of Congress, to advocate for the Bill, to explain why each provision was necessary, to address a very real barrier or form of discrimination. Individuals came in at their own expense, slept on floors by night and visited Congressional offices by day. People who couldn’t come to Washington told their stories in letters, attended town meetings and made endless phone calls.

And it was a long haul. After the spectacular Senate vote of 76 to 8 on September 7,1989, the Bill went to the House where it was considered by an unprecedented four Committees. Each Committee had at least one subcommittee hearing, and more amendments to be explained, lobbied and defeated. Grass roots organizing became even more important because by this time many business associations had rallied their members to write members of Congress to oppose or weaken the bill. The perseverance and commitment of the disability movement never wavered. Through many moments of high stress and tension, the community stayed unified. For every hearing the hearing room was full and for every proposed amendment to weaken the bill letters poured in and the halls of Congress were canvassed. As the effective date for Title III of the ADA covering Public Accommodations and Title II of the ADA covering State and Local Government passed by on January 26, 1992. As the effective date for the employment provisions in Title I of the ADA approach on July 26, 1992, the awareness of the ADA and its requirements is heightened. For the first time in the history of our country, or the history of the world, businesses must stop and think about access to people with disabilities. If the ADA means anything, it means that people with disabilities will no longer be out of sight and out of mind. The ADA is based on a basic presumption that people with disabilities want to work and are capable of working, want to be members of their communities and are capable of being members of their communities and that exclusion and segregation cannot be tolerated. Accommodating a person with a disability is no longer a matter of charity but instead a basic issue of civil rights.

While some in the media portray this new era as falling from the sky unannounced, the thousands of men and women in the disability rights movement know that these rights were hard fought for and are long overdue. The ADA is radical only in comparison to a shameful history of outright exclusion and segregation of people with disabilities. From a civil rights perspective the Americans with Disabilities Act is a codification of simple justice.


Settlement and history of the British Virgin Islands

Tortola was first settled in 1648 by Dutch buccaneers who held the island until it was taken over in 1666 by a group of English planters. In 1672 Tortola was annexed to the British-administered Leeward Islands. In 1773 the planters were granted civil government, with an elected House of Assembly and a partly elected Legislative Council, and constitutional courts. The abolition of slavery in the first half of the 19th century dealt a heavy blow to the agricultural economy. In 1867 the constitution was surrendered and a legislative council was appointed that lasted until 1902, when sole legislative authority was vested in the governor-in-council. In 1950 a partly elected and partly nominated legislative council was reinstated. Following the defederation of the Leeward Islands colony in 1956 and the abolition of the office of governor in 1960, the islands became a crown colony. In 1958 the West Indies Federation was established, but the British Virgin Islands declined to join, in order to retain close economic ties with the U.S. islands. Under a constitutional order issued in 1967, the islands were given a ministerial form of government. The constitution was amended in 1977 to permit a greater degree of autonomy in internal affairs.


One of the Last Slave Ship Survivors Describes His Ordeal in a 1930s Interview

More than 60 years after the abolition of slavery, anthropologist Zora Neale Hurston made an incredible connection: She located one of the last survivors of the last slave ship to bring captive Africans to the United States.

Hurston, a known figure of the Harlem Renaissance who would later write the novel Their Eyes Were Watching God, conducted interviews with Oluale Kossola (renamed Cudjo Lewis),਋ut struggled to publish them as a book in the early 1930s. In fact, they were only released to the public in a book called Barracoon: The Story of the Last 𠇋lack Cargo” that came out in May of 2018.

Author Zora Neale Hurston (1903-1960).

Hurston’s book tells the story of Lewis, who was born Oluale Kossola in what is now the West African country of Benin. A member of the Yoruba people, he was only 19 years old when members of the neighboring Dahomian tribe invaded his village, captured him along with others, and marched them to the coast. There, he and about 120 others were sold into slavery and crammed onto the Clotilda, the last slave ship to reach the continental United States.

The Clotilda brought its captives to Alabama in 1860, just a year before the outbreak of the Civil War. Even though slavery was legal at that time in the U.S., the international slave trade was not, and hadn’t been for over 50 years. Along with many European nations, the U.S. had outlawed the practice in 1807, but Lewis’ journey is an example of how slave traders went around the law to continue bringing over human cargo.

To avoid detection, Lewis’ captors snuck him and the other survivors into Alabama at night and made them hide in a swamp for several days. To hide the evidence of their crime, the 86-foot sailboat was then set ablaze on the banks of the Mobile-Tensaw Delta (its remains may have been uncovered in January 2018).

Most poignantly, Lewis’ narrative provides a first-hand account of the disorienting trauma of slavery. After being abducted from his home, Lewis was forced onto a ship with strangers. The abductees spent several months together during the treacherous passage to the United States, but were then separated in Alabama to go to different owners.

A marker to commemorate Cudjo Lewis, considered to be the last surviving victim of the Atlantic slave trade between Africa and the United States, in Mobile, Alabama.

Womump/Wikimedia Commons/CC BY-SA 4.0

“We very sorry to be parted from one ’nother,” Lewis told Hurston. “We seventy days cross de water from de Affica soil, and now dey part us from one ’nother. Derefore we cry. Our grief so heavy look lak we cain stand it. I think maybe I die in my sleep when I dream about my mama.”

Lewis also describes what it was like to arrive on a plantation where no one spoke his language, and could explain to him where he was or what was going on. “We doan know why we be bring ’way from our country to work lak dis,” he told Hurston. 𠇎verybody lookee at us strange. We want to talk wid de udder colored folkses but dey doan know whut we say.”

As for the Civil War, Lewis said he wasn’t aware of it when it first started. But part-way through, he began to hear that the North had started a war to free enslaved people like him. A few days after Confederate General Robert E. Lee surrendered in April 1865, Lewis says that a group of Union soldiers stopped by a boat on which he and other enslaved people were working and told them they were free.

Erik Overbey Collection, The Doy Leale McCall Rare Book and Manuscript Library, University of South Alabama

Lewis expected to receive compensation for being kidnapped and forced into slavery, and was angry to discover that emancipation didn’t come with the promise of 𠇏orty acres and a mule,” or any other kind of reparations. Frustrated by the refusal of the government to provide him with land to live on after stealing him away from his homeland, he and a group of 31 other freepeople saved up money to buy land near Mobile, which they called Africatown.

Hurston’s use of vernacular dialogue in both her novels and her anthropological interviews was often controversial, as some black American thinkers at the time argued that this played to black caricatures in the minds of white people. Hurston disagreed, and refused to change Lewis’ dialect—which was one of the reasons a publisher turned her manuscript down back in the 1930s.

Many decades later, her principled stance means that modern readers get to hear Lewis’ story the way that he told it.