Məlumat

Vyetnam Tarixi - Tarix


Vyetnam

Eramızdan əvvəl I minillikdə Çin imperiyası genişlənərək indiki Vyetnam ərazisinə çevrildi. Çinin bölgədəki tutumu az qala yaxın 1000 il ərzində saxlanıldı. Avropalılar 1500 -cü illərdə bölgəyə gəldilər və 19 -cu əsrin əvvəllərində Fransa Hind -Çində mübahisəsiz xarici qüvvə oldu. Fransız müstəmləkə hakimiyyəti genişləndi və nəticədə xalqın narazılığına səbəb oldu. 1954 -cü ildə, Ho Chi Minh rəhbərliyindəki Vyetnamlılar, Dienbienphu'da Fransızları məğlub etdilər. Barışıq yolu ilə ölkə, Fransa tərəfindən yaradılan kral Bao Dai altında, şimal, kommunist bir quruluşa və cənuba bölündü. Qaçqınlar cənuba töküldü və 1955 -ci ildə padşah həmin ilin oktyabr ayında keçirilən seçkilər nəticəsində istefaya göndərildi. Tezliklə Vyetnam Respublikası elan edildi. Şimal və cənub arasındakı qarşıdurma tezliklə ABŞ -ı, bəzi müttəfiqlərini və Cənub -Şərqi Asiyanın qonşu bölgələrini bürüyən bataqlığa çevrildi. 1975 -ci ildə ABŞ ordusunun ölkədən çəkilməsi bütün ölkənin kommunist nəzarətinə keçməsinə səbəb oldu və bu gün də belədir. ABŞ Vyetnamla əlaqələr qurmaq üçün müəyyən addımlar atdı, lakin irəliləyiş yavaş gedir və uzun illər ərzində çox sayda insanın həyatına son qoyan münaqişənin xatirələri hələ də təzədir.


Vyetnam

Redaktorlar göndərdiklərinizi nəzərdən keçirəcək və məqaləyə yenidən baxılıb -baxılmayacağını müəyyən edəcəklər.

Vyetnam, materik Cənub -Şərqi Asiyanın şərq hissəsini işğal edən ölkə.

Qırmızı çay deltasında yaşayan qəbilə vietləri, Çinin cənuba doğru genişlənməsi eramızdan əvvəl III əsrdə onlara çatanda yazılı tarixə daxil oldu. O vaxtdan etibarən, Vyetnam tarixinin əsas mövzusu, Vyetnamın yüksək mədəniyyətinin çoxunun mənbəyi olan Çinlə qarşılıqlı əlaqədir. 938-ci ildə Çin hökmranlığını ləğv etdikdən sonra xərac ödəyən bir dövlət olaraq, Vyetnam Çin imperatoruna laklar, heyvan dəriləri, fil sümüyü və tropik məhsullar göndərdi və bunun müqabilində fəlsəfə, idarəçilik və ədəbiyyat kitabları aldı. Sinik mədəniyyət cəmiyyətə dərindən sızdı, ancaq fərqli adətləri, inancları, söz ehtiyatını, həyat tərzini və cinsiyyət əlaqələrini qoruyan kəndlilərdən daha çox aristokratiya və mandarin ailələrini formalaşdırdı. Vyetnam kralları, Çin imperatorlarını nümunə götürərək, Vyetnam dövlətinin ətrafındakı etnik azlıqlardan xərac aldı və Çin məhkəməsinə müraciət etməyəndə özlərini imperator adlandırdılar. Vyetnam məhkəməsi ilə cəmiyyətin ən uzaq nöqtələri arasındakı mədəni və məkan boşluqları Çindəki kimi böyük olmasa da (Vyetnam, Çin əhalisi ilə müqayisədə Çin əyaləti qədərdir), Vyetnam dövlətinin idarəetmə qabiliyyəti məsafə ilə azaldı. paytaxtdan. Bambukdan qorunan kəndli icmalarının odadavamlı xarakteri, "İmperatorun yazısı kəndin qapısında dayanır" klişesində yazılıb.

Vyetnamın dominant bir sivilizasiyaya bağlılığı və bu mədəniyyətin fikirlərini, qurumlarını və texnologiyasını Vyetnam məqsədlərinə uyğunlaşdırmaq üçün uzun bir tarixi var. Bu birləşmə və uyğunlaşma nümunəsi Vyetnamın Çinlə tarixi münasibətlərində artıq özünü göstərdi və mandarin nəslindən gələnlər ənənəni rədd edərək müstəmləkəçiliyə qarşı kommunist olmaqla Qərbin çağırışına cavab verdikcə yenidən ortaya çıxdı. Nümunə, sosial yeniləməni təşviq etmək üçün Qərb formalarından istifadə edən və 1980-ci illərdən bəri Vyetnam Kommunist Partiyasının iqtisadi liberallaşdırma və dünya iqtisadiyyatına inteqrasiyasının hərəkətverici qüvvəsi olan 20-ci əsrin bədii hərəkatlarını canlandırdıqda bir daha aydın oldu. Bu cür strateji mənimsəmə və uyğunlaşma, Vyetnamın ən sürətlə genişlənən bazar iqtisadiyyatlarından biri olan dünyanın ən çox əhalisi olan ölkələrindən biri olmasına kömək etdi.

Paytaxt Hanoi şimalda, ölkənin ən böyük şəhəri Ho Chi Minh City (keçmiş Saigon) cənubda yerləşir. Vyetnam, 20-ci əsrin ortalarında uzun sürən bir müharibə dövrü yaşadı və daha əvvəl Şimali Vyetnam kimi tanınan Vyetnam Demokratik Respublikasına və ümumiyyətlə adlanan siyasi olaraq əvvəlcə hərbi olaraq və daha sonra siyasi olaraq bölünməsi (1954-75) və Vyetnam Respublikası adlanır. Cənubi Vyetnam. 1975 -ci ilin aprelində yenidən birləşdikdən sonra 1976 -cı ilin iyulunda Vyetnam Sosialist Respublikası quruldu.

Norveçlə bənzər bir əraziyə və konfiqurasiyaya sahib olan Vyetnam, şimaldan cənuba təxminən 1025 mil (1650 km) uzanır və ən dar hissəsində şərqdən qərbə təxminən 30 mil (50 km) enindədir. Şimalda Çin, şərqdə və cənubda Cənubi Çin dənizi, cənub -qərbdə Tayland Körfəzi (Siam Körfəzi) və qərbdə Kamboca və Laosla həmsərhəddir.


Diplomatik Əlaqələrin Qurulması, 1950.

Diplomatik əlaqələr, 17 fevral 1950 -ci ildə, Saigondakı Baş Konsulluğun müvəqqəti işlər vəkili olaraq Edmund A. Gullion ilə Legasiya statusuna yüksəldikdə quruldu.

ABŞ -ın Səfirlik Statusuna Yüksəlməsi, 1952.

Amerika Birləşmiş Ştatları Saigon Legionu, 24 iyun 1952 -ci ildə səfir Donald R. Heath Amerika Birləşmiş Ştatları Senatından təyin edildiyini təsdiqlədikdə Səfirlik statusuna yüksəldi. Bu, Amerika Birləşmiş Ştatları və Vyetnam Hökumətlərinin 6 İyun 1952 -ci il tarixli birgə bəyanatını izlədi.

Diplomatik Əlaqələr və Vyetnamın Şimal-Cənub Bölümü, 1955.

Birinci Hind -Çin Müharibəsi və 1954 -cü il Cenevrə Konfransı nəticəsində Vyetnam Dövləti 17 -ci paralel boyunca bölündü və Şimalda və Cənubda ayrı rejimlər quruldu. Birləşmiş Ştatlar Cenevrə Sazişlərinə imza atmadı və Şimali Vyetnam Hökumətini tanımadı. Amerika Birləşmiş Ştatları Saigondakı səfirliyini saxladı və yalnız 1955 -ci ildə özünü Vyetnam Respublikası olaraq yenidən təşkil edən Cənubi Vyetnam Hökuməti ilə diplomatik əlaqələr qurdu.

Münasibətlər kəsildi, 1975.

Amerika Birləşmiş Ştatları, Cənubi Vyetnamın Şimali Vyetnam qüvvələrinə təslim edilməsindən bir az əvvəl, 29 aprel 1975 -ci ildə Saigondakı səfirliyini bağladı və bütün səfirlik işçilərini təxliyə etdi.


Vyetnam - Tarix və Mədəniyyət

Vyetnamda eramızdan əvvəl 20.000 -ci ilə aid bir həyat dəlili var, lakin Hồng Bàng sülaləsi ilk sülalə idi və bu barədə bir çox əfsanə mövcuddur. Şimalda önəmli olan yerli Đông Sơn mədəniyyəti, cənubdakı Sa Huỳnh irsindən çox fərqlidir.

Tarix

Vyetnam, eramızdan əvvəl 111 -ci ildə Çinin Han sülaləsinin ərazini özününküləşdirdiyi vaxtdan başlayaraq çoxlu müharibələr gördü. Vyetnam 1000 il Çin hakimiyyəti altında qaldı. MS 192 -ci ildə, Champa, 10 -cu əsrə qədər tamamilə yarıya bölünmüş ölkənin cənub hissəsini aldı. Bu insanların qalıqlarını bu gün də Oğlum və Hoi Anda görmək mümkündür. MS 930 -cu ildə Ngo Quyen, məşhur Bach Dang çayı döyüşündə Hanları məğlub etdi, bu müddətdən sonra torpaq Ngo sülaləsinin hakimiyyəti altına girdi.

Buddizm Vyetnamda inkişaf etməyə başladığı zaman və dövlət dini olduğu vaxtdır. Eramızın 979 -cu ildə Lê sülaləsi hakimiyyəti ələ keçirdi və cənubdakı Champa üzərində bağlanmağa başladı. Kişi son qan xətti tükənəndə Lı sülaləsi devralmağa namizəd oldu. Vyetnam tarixi qızıl dövrünün başlanğıcını tətik edərək çiçəkləndi.

Çin Ming 1407 -ci ildə hakimiyyətə gələnə qədər bir çox böyük sülalələr izlədi. 1428 -ci ildə, daha sonra 1471 -ci ildə Champa istilasını həyata keçirən Lê sülaləsi tərəfindən məğlub edildi. Mac sülaləsindən. Bunun bir çoxu Trịnh və Nguyễn ailələri arasındakı rəqabətin nəticəsi idi, nəticədə Nguyễn hakimiyyəti qazandı. Fransızlar gəlib ərazini Fransız Hind -Çininin bir hissəsi halına gətirdikləri üçün Vyetnamı sonuncu idarə edənlər idilər.

Fransızlar Vyetnamda mədəniyyətə, memarlığa, yeməklərə və təhsil sisteminə təsir edərək bir çox şeyi dəyişdi. Əkinçilik iqtisadiyyatını da inkişaf etdirdilər. Yenə də milli bir siyasi hərəkat ortaya çıxmağa başladı və Ho Chi Minh də daxil olmaqla inqilabçılar ölkəni yenidən ələ keçirmək üçün mübarizəyə başladılar.

Fransızlar İkinci Dünya Müharibəsinə qədər Yaponiyada Hind Çini işğal edənə qədər hakimiyyətdə qaldılar. 1941 -ci ildə Ho Chi Minh şimala köçdü və Việt Minh Cəbhəsinə başladı. 19 Avqust 1945 -ci ildə Việt Minh Hanoyu nəzarətə götürdü, yaponları məcbur etdi və ölkənin şimal yarısı Vyetnam Demokratik Respublikası (DRVN) adlandırıldı. Cənub yarısı (Vyetnam Dövləti) hələ də Nguyễn sülaləsi və Fransızların nəzarətində idi.

19 dekabr 1946 -cı ildə şimal və cənub arasında ilk Hind -Çin müharibəsi başladı. 1954 -cü ildə fransızlar bir daha məğlub oldular və Cenevrə Konfransı Vyetnamı şimalda kommunizm və cənubda ABŞ tərəfindən dəstəklənən sosializm olan bölünmüş bir ölkəyə çevirdi. Ho Chi Minh və hökuməti yol boyu torpaq sahiblərini və üsyançıları öldürərək cənuba doğru hərəkət etməyə başladılar. Bu, ikinci Hind -Çin Müharibəsinə (daha yaxşı Vyetnam Savaşı olaraq bilinir) səbəb oldu.

Vyetnam müharibəsi, 1 Noyabr 1955 və 30 Aprel 1975 tarixləri arasında Vyetnamda, Laosda və Kambocada, Saigonun nəhayət Şimala düşdüyü zaman baş verdi. Sovet İttifaqı, cənubun məğlubiyyətinə səbəb olan strateji planlaşdırmada kommunist şimala kömək etdi. 1973 -cü il Paris Anlaşmasına cavab olaraq Amerika qoşunları ayrıldıqdan iki il sonra, Cənub kommunistlərin əlinə keçdi və nəhayət 30 aprel 1975 -ci ildə məğlub oldu. Bir il sonra Saygonun adı Ho Chi Minh City olaraq dəyişdirildi. Lider 1969 -cu ilin sentyabrında öldü, ancaq balzamlanmış cəsədi Hanoydakı Ho Chi Minh Türbəsində görülə bilər.

Mədəniyyət

Vyetnam mədəniyyəti musiqi, sənət, rəqs və ədəbiyyat vasitəsilə insanlığa, harmoniyaya, ailənə və cəmiyyət dəyərlərinə diqqət yetirir. Fransız və Amerika təsirinə dair göstərişlər var, lakin əjdahalar, tısbağalar, bambuk və lotuslar kimi milli simvollar ciddi şəkildə Vyetnamdır və bütün ölkə daxilində bir çox binalarda və Buddist məbədlərində görmək olar.

Çin, Taoizm, Buddizm və Konfüçyüsçülüyün rol oynadığı Vyetnam sənətinin qədim dövrlərdən bəri vacib olduğu bildirilir. Dulusçuluq və xəttatlıq, köhnə memarlığın bir çoxu kimi çox Çin üslubundadır. Rəqs, ölkənin 54 fərqli etnik qrupunun formalaşdırdığı başqa bir forma aldı. Aslan rəqsi milli bayramlarda və şənliklərdə ən çox görülən rəqs olsa da hər qrupun öz ənənəvi performansı var. Musiqi bölgənin hər yerində dəyişir, amma klassik ən qədim forma kimi görünür. Çinlilər, Çin operasına əsaslanan bir çox şou ilə Vyetnam teatrına da çox təsir etdilər. Su kuklası Vyetnam üçün orijinaldır və 10 -cu əsrdən bəri mövcuddur. Hanoyun Thang Uzun Su Kukla Teatrı bu bənzərsiz tamaşanı görmək üçün ən yaxşı yerdir.


Vyetnam tarixinin bir hissəsi

İllər eramızdan əvvəl və ya e.ə. BC 'Məsihdən əvvəl' deməkdir, lakin bu gün BCE və ya 'Ümumi Dövrdən əvvəl' termini ümumiyyətlə Xristiyanlıqla əlaqədar olmadığı üçün istifadə olunur.

AD termini Məsihin doğulmasından sonrakı tarixlərə aiddir və buna bənzər şəkildə CE və ya 'Ümumi Dövr' olaraq dəyişdirilmişdir.

Eramızdan əvvəl 111 (e.ə.): Vyetnam, ölkəni Annam adlandıran Çinlilər tərəfindən idarə olunur. Vyetnam xalqı Çin hökmranlığından narazı idi və həmişə müqavimət göstərməyə çalışırdı.

40 AD (CE): Çinlilər Vyetnam qəbiləsinin liderlərindən birini edam etdilər. Trung Sisters kimi tanınan həyat yoldaşı və bacısı digər qəbilə liderlərini bir araya gətirdi. Orduları Vyetnamdan qaçan Çin valisinin qüvvələrini məğlub etdi. Trung Sisters, Vyetnamdakı hissələrinin kraliçaları oldu. Üç il sonra Çinlilər Vyetnamlıları məğlub etdilər. Trung Sisters, təslim olmaq əvəzinə, özlərini çaya atdılar.

150 -ci il: Digər məşhur və qəhrəman qadın Trieu Au, 1000 nəfərlik bir ordunu Çinlilərə qarşı döyüşə apardı. Filə mindi və qızıl zireh taxdı. Onun ordusu məğlub oldu.

939 -cu il: Çinlilər məğlub oldular və Vyetnam indi müstəqil oldu. Vyetnamın müxtəlif bölgələrində bir çox fərqli ailə var.

Hue qalasının bir hissəsi. © uşaq oğurluğu

1802: Nguyen Phuc Anh Vyetnamı nəzarətə götürdü və özünü İmperator Gia Long elan etdi 1804 Parfümeriya çayının sahilindəki Hue sarayında və qalasında işlərə başladı. Çin İmperatorlarının yaşadığı Qadağan Şəhərə bənzəyirdi. Bunun çoxu bu gün də qalmaqdadır və bölmələr göründüyü kimi bərpa olunur.

1859: Fransızlar Saigon'u işğal etdilər

Ho Chi Minh City Hall, hələ də Vyetnamda görülə bilən Fransız memarlığının gözəl bir nümunəsidir. © Getty Images

1885: Bütün Vyetnam, o vaxtlar Fransız Hind-Çin olaraq bilinən bir ərazidə Kamboca və Laosla birlikdə Fransızlar tərəfindən müstəmləkə edildi.

1940: İkinci Dünya Müharibəsi zamanı Fransa Almaniya tərəfindən məğlub edildi. Almaniyanın müttəfiqi Yaponiya Vyetnamı işğal etdi.

1945: Ho Chi Minh başda olmaqla vyetnamlılar yaponları ölkədən qovdu. Vyetnam Vyetnam Demokratik Respublikası elan edildi. Fransızlar geri döndü və Ho Chi Minh qoşunları daha 8 il döyüşməyə davam etdi.

1954: Fransızlar məğlub olaraq Vyetnamı tərk etdilər. Dünya liderlərinin konfransı Vyetnamı iki ayrı ştata bölmək qərarına gəldi. Şimal paytaxtı Hanoi şəhərində Vyetnam Kommunist Demokratik Respublikası idi. Cənub, paytaxtı Saigon şəhərində kommunist olmayan Vyetnam Respublikası idi.

İndi Birləşmə Sarayı adlanır, bura Cənubi Vyetnam Prezidentinin yaşadığı yerdir. © Getty Images

Cənubda hökumət populyar deyildi və onun yerini hərbi hökmdarlar (silahlı qüvvələrdən olan adamlar) aldı. Cənubda və şimalda Vyetnamın bir ölkəsi olmaq istəyən cənubdakı insanlara Vyetnam Konqusu deyilirdi. Cənub ordusuna qarşı vuruşdular. Şimali Vyetnamlılar döyüşdə Vyetnam Konqunu dəstəklədi.

Daxilində 1965, Amerika Birləşmiş Ştatları, Vyetnam və Şimali Vyetnamlılara qarşı mübarizədə kömək etmək üçün Vyetnamın cənubuna əsgər göndərdi. Bir neçə həftə sonra Avstraliya və Yeni Zelandiya da Cənubi Vyetnama qoşun göndərdi. Qərbdə buna Vyetnam müharibəsi, vyetnamlılara isə Amerika müharibəsi deyirdilər.

Ho Chi Minh Vyetnam qəhrəmanı olaraq qalır: vizyonu bir hökumət altında birləşmiş bir ölkə qurmaq idi. Foto © Getty Images

ABŞ təyyarələri Vyetnamlı döyüşçülərə sığınacaq və yemək verən meşələri məhv etmək üçün bomba atdı və geniş ərazilərə zəhərli kimyəvi maddələr səpdi. Şimali Vyetnama da bombalar atıldı.

Daxilində 1970, Avstraliya Hökuməti Avstraliya əsgərlərini Vyetnamdan evlərinə gətirmək qərarına gəldi. Sonuncu Avstraliya əsgəri 1972 -ci ildə vətənə qayıtdı.

Daxilində 1972, Şimali Vyetnam Cənubi Vyetnamı işğal etdi. Başqa ölkələrin qarışıb savaşı genişləndirəcəyindən qorxaraq Şimali və Cənubi Vyetnam, Vyetnam Konqosu və ABŞ arasında atəşkəs müqaviləsi imzalandı.

Daxilində 1975, Şimal ilə Cənub arasında bir az daha döyüşdən sonra müharibə bitdi. Şimal qalib gəldi və ölkə Vyetnam Sosialist Respublikası kimi tanındı. Vyetnamın digər millətlərdən çox Vyetnam xalqı tərəfindən idarə olunan bir ölkə olaraq birləşməsi lazım olduğunu düşünən adam Ho Chi Minh, bunu görənə qədər yaşamadı. Vyetnam xalqı üçün qəhrəman olaraq qalır.

Ümumilikdə, həm Şimali, həm də Cənubi Vyetnamda 223.748 Cənubi Vyetnam əsgəri həyatını itirdi, müharibə zamanı təxminən 4 milyon Vyetnamlı öldürüldü və ya yaralandı. Öldürülən amerikalıların sayı 58,183 idi və daha minlərlə adam yaralandı. Öldürülən avstraliyalıların sayı 496, 2398 nəfər isə yaralanıb.

Bu gün Vyetnam xalqı müharibə zamanı torpaqlarına səpilən zəhərli kimyəvi maddələrin zərərli təsirlərindən hələ də əziyyət çəkir.

Vyetnam müharibəsindəki avstraliyalılar haqqında oxuyun:

Vyetnam haqqında digər uşaq oğurluq səhifələrini oxuyun:

Bunun bir hissəsini öz işinizdə istifadə edirsinizsə, biblioqrafiyanızdakı bu mənbəni belə təsdiq edin:

Tomas, Ron & Sydenham, Shirley. 2020. Vyetnam: Faktlar və Tarix [Online] www.kidcyber.com.au

Uşaq oğurluğu

1999 -cu ildə ibtidai sinif şagirdləri və müəllimlər üçün qurulan www.kidcyber.com.au saytına xoş gəldiniz.

K-6 ibtidai sinif şagirdləri üçün material daxil olmaqla, şagird araşdırması üçün mətni başa düşmək asandır
Gəzmək üçün asan format
Əsas tədris sahələrində müxtəlif mövzularda müəllimlər üçün iş vahidləri və dərs planları
kidcyberQests: tədqiqat, layihə fikirləri, qiymətləndirmə üçün məlumat saytlarına bağlantıları olan tələbə webquest tapşırıqları
Şagirdlərin bir mövzu ilə bağlı xüsusi məlumat tələb edə biləcəyi 'Körpə araşdırmaçısından soruş' xüsusiyyəti
Valideynlərə məktəb tapşırıqlarının və layihələrin hazırlanmasında köməklik göstərilməsi

Uşaq oğurluğunun yazıçıları və naşirləri ibtidai sinif müəllimi Shirley Sydenham və əsas müəllim-kitabxanaçı Ron Tomasdır. Müəllimlər və uşaqlar üçün Avstraliyada və xaricdə nəşr olunan çoxsaylı kitabların müəllifləriyik (fərdi olaraq və başqaları ilə birlikdə). Birlikdə yazılmış son kitablar arasında Kitabxanadan İstifadə 1, 2 və 3 Mövzularla Düşünmək (4 başlıq: Hava, Atəş, Su, Yer) və Mükəmməl Məktəb Layihəsi, Teaching Solutions tərəfindən nəşr olunmuş və mövcuddur.

Tamaşaçımız

K -8 arası şagirdlər, müəllimləri və valideynləri.
Evdə təhsil alan şagirdlər və onların valideynləri.
Müəllim Kitabxanaçılar

Heyvanlar

Avstraliya

Yemək və Bədənim

İnsanlar və Yerlər

Planet Earth

Məkan

İdman

Texnologiya və ixtiralar

Əgər sən:
- Bu mövzuda daha çox kömək lazımdır
- bir məktəb layihəsi üçün məlumat lazımdır
- pozulmuş bağlantıları tapın
uşaq oğurluğu ilə əlaqə saxlayın

© 2021 www.kidcyber.com.au Bu qitənin Ənənəvi Qəyyumlarına və keçmişinə, bu gününə və inkişafına görə Ağsaqqallarına hörmət və hörmət bəsləyirik.

QURURLU DƏSTƏKLƏRİMİZFƏRDİ SAVAD VAKFI www.indigenousliteracyfoundation.org.au & ampOXUYACAQ ODA www.roomtoread.org/

DISCLAIMER: Təhlükəsiz, təhsilli bir onlayn təcrübə üçün. kidcyber, müəyyən bir mövzu haqqında daha çox məlumat vermək üçün uyğunluğu üçün seçilmiş və araşdırılan digər web səhifələrinə bağlantılar verir. kidcyber, bu saytlardakı məlumatlara və ya onlardan digər saytlara edilən bağlantılara nəzarət edə bilməz ki, bu da bəzi insanlar tərəfindən yersiz hesab edilə bilər. kidcyber uyğun olmayan saytlara görə məsuliyyət daşımır Qeyd: uşaq oğurluğu ilə bağlı bütün mövzular mütəmadi olaraq yoxlanılır, yenilənir və əlavə olunur, buna görə də bu veb saytı yoxlamağa davam edin.


  • RƏSMİ AD: Vyetnam Sosialist Respublikası
  • Hökumət forması: Sosialist respublikası
  • SERMAYƏ: Hanoi
  • Əhalinin sayı: 97,040,334
  • RƏSMİ DİL: Vyetnamlı
  • PUL: Dong
  • ƏLAQƏ: 127,123 kvadrat mil (329,247 kvadrat kilometr)
  • Böyük dağ silsiləsi: Annam Cordiller
  • ƏSAS NƏHƏR: Mekong, Qırmızı, Ma, Ətir

Coğrafiya

Vyetnam, məktub şəklində olan uzun, dar bir millətdir s. Hind -Çin adlanan yarımadanın şərq kənarında Cənub -Şərqi Asiyada. Qonşuları şimalda Çin, qərbdə Laos və Kambocadır. Cənub Çin dənizi şərqdə və cənubda yerləşir. Annam Cordillera dağları Vyetnamın qərb tərəfinin çox hissəsində yüksəlir, şərqdə min mil (1600 kilometr) sahil xətti hakimdir.

Ən dar nöqtəsində Vyetnamın cəmi 30 mil (48 kilometr) genişliyindədir. Vyetnamın ən böyük çaylarından ikisi, cənubda Mekong və şimalda Qırmızı, Cənubi Çin dənizində deltalar adlanan böyük bataqlıq düzənliklərdə bitir. Bu bölgələr, ölkə əhalisinin çoxunun yaşadığı yerdir və düyü və bir çox başqa məhsul yetişdirmək üçün münbit zəmin yaradır.

National Geographic Maps tərəfindən yaradılan xəritə

İNSANLAR & MƏDƏNİYYƏT

Vyetnamlıların əksəriyyəti kəndlərdə, əsasən şimal və cənub çay deltası bölgələrində yaşayır. Son vaxtlar insanlar Ho Chi Minh (keçmiş Saigon) və Hanoyun əsas şəhərlərinə köçməyə başladılar.

Vyetnamda ən populyar idman növlərinə futbol, ​​stolüstü tennis, voleybol və döyüş sənəti daxildir.

Vyetnam yeməkləri Çin və Tay üslublarının qarışığıdır və dəniz məhsulları və evdə yetişdirilmiş meyvə və tərəvəzlərdən ibarətdir.

Bir kommunist ölkə olaraq Vyetnamın rəsmi dini yoxdur. Ancaq insanlar istəsələr ibadət etməkdə sərbəstdirlər və bir çoxları Konfüçyüsçülük, Taoizm və Buddizmin "Üç Təlimi" adlanan şeyi təqib edirlər.

DOĞA

Vyetnamın dağlıq ərazisi, meşələri, bataqlıq əraziləri və uzun sahil zolağı, çoxlu canlı təbiətini dəstəkləyən bir çox fərqli yaşayış yerlərindən ibarətdir. Vyetnamda təxminən 270 növ məməli, 180 sürünən, 80 amfibiya və 800 quş növü yaşayır.

Vyetnamda nəhəng yayın balığı, Hind -Çin pələngləri, Saola antilopları və Sumatran kərgədanları da daxil olmaqla bir çox nadir və qeyri -adi heyvanlar yaşayır. Hökumət heyvanlarını qorumaq üçün 30 park və qoruq qurdu, lakin yaşayış yerlərinin çox hissəsi taxta və ya məhsul yetişdirmək üçün təmizləndiyi üçün onların yaşaması şübhə altındadır.

Tropik meşələr bir vaxtlar Vyetnamın çox hissəsini əhatə edirdi, lakin son bir neçə yüz il ərzində ağac kəsmə meşə örtüyünü yalnız 19 faizə qədər azaldıb. Hökumət bu meşəlik əraziləri bərpa etmək üçün yenidən əkin proqramına başlamışdır.

Hökumət və İQTİSADİYYAT

Vyetnam, Vyetnam Kommunist Partiyası tərəfindən idarə olunan sosialist bir dövlətdir. Milli Məclis tərəfindən seçilən bir prezident, dövlət başçısı və silahlı qüvvələrin komandanıdır. Təyin olunmuş baş nazir hökuməti idarə edir.

Vyetnamın əsas ixracatına xam neft, dəniz məhsulları, düyü, ayaqqabı, taxta məhsulları, maşın, elektronika, qəhvə və geyim daxildir. 1975 -ci ildən 1980 -ci illərin sonlarına qədər Vyetnam əsasən digər kommunist ölkələri ilə ticarət edirdi, lakin 1990 -cı ildə Sovet İttifaqının dağılmasından sonra digər xalqlarla ticarətini genişləndirdi.

TARİX

Vyetnamın ilk mədəniyyətləri təxminən 5000 il əvvəl Qırmızı Çay Vadisində yaranıb. Bu şimal tayfaları, eramızdan əvvəl 207 -ci ilə qədər, bölgələri Nam Viet adlı bir krallıq quran bir Çin ağası tərəfindən fəth edildikcə çiçəkləndi.

Eramızdan əvvəl 111 -ci ildə Nam Viet, MS 939 -a qədər, şərqi idarə edən Çin imperiyasının bir hissəsi oldu, Ngo Quyen adlı bir Vyetnamlı komandan Çinliləri qovan üsyan təşkil etdi. Sonrakı sülalələr ölkəni Dai Viet adlandırdılar və ərazilərini tədricən cənuba genişləndirdilər. 1500-cü illərin ortalarında, Dai Viet rəqib krallıqlar arasında bölündü: şimalda Trinh və cənubda Nguyen.

1802 -ci ildə bir Nguyen ağası, Fransızların köməyi ilə Trinh'i məğlub etdi və ölkəni Vyetnam adlandırdı. 1890 -cı ilə qədər Fransa Vyetnamı ələ keçirdi.


Tarixdə Bu gün: 22 İyunda anadan olub

George Vancouver, İngilis naviqatoru.

Erich Maria Remarque, Alman yazıçısı (Qərb Cəbhəsində hər şey sakitdir).

Billy Wilder, rejissor (Sunset Bulvarı, Mənzil).

Anne Morrow Lindbergh, müəllif, Charles Lindbergh'in həyat yoldaşı (Dənizdən hədiyyələr).

Joseph Papp, teatr rejissoru və prodüseri, New York İctimai Teatrının və Shakespear-in-the-Parkın qurucusu.

Ed Bradley, yayım jurnalisti.


Nguyen sülaləsi

Redaktorlar göndərdiklərinizi nəzərdən keçirəcək və məqaləyə yenidən baxılıb -baxılmayacağını müəyyən edəcəklər.

Nguyen sülaləsi, (1802-1945), güclü Nguyen ailəsinin qurduğu və hakim olduğu son Vyetnam sülaləsi. Nguyen ailəsi, XVI əsrdə, Vyetnamın Le sülaləsi altında olduğu zaman məşhurlaşdı (görmək Daha sonra Le sülaləsi).

Mac Dang Dung 1527 -ci ildə Vyetnam taxtını qəsb etdikdən sonra, Nguyen Kim 1533 -cü ildə Le imperatorunu bərpa etmək üçün mübarizə apardı və ölkənin şimal hissəsində Mac ailəsini hakimiyyətdə qoydu. Nguyen ailəsinin üzvləri, zəif Le hökmdarlarına sarayın bələdiyyə başçıları kimi çıxış etdilər, lakin 16. əsrin ortalarında bu rol Trinh ailəsinə keçdi (q.v.) və Nguyen hakimiyyəti Vyetnam dövlətinin ən cənub hissələri ilə əlaqələndirildi. Nguyen və Trinh arasındakı uzun müddət davam edən rəqabət 1620-ci ildə açıq müharibəyə çevrildi, 1673-cü ilə qədər fasilələrlə davam edən döyüşlər. Bu tarixə qədər hər iki ailə Vyetnam dövlətinin faktiki olaraq bölünməsini qəbul etdi.

Çinlilərə heç vaxt krallıq statusu verilməsə də, Nguyen Vyetnamın cənubunu müstəqil şəkildə idarə etdi. 17 və 18 -ci əsrlərdə Nguyen, Vyetnamlıların əvvəllər Çams və Kambocalılar tərəfindən işğal edilmiş torpaqlara yerləşdirilməsini təşviq etdi. Çam və Kamboca torpaqlarının məskunlaşmasının çox hissəsi Ming sülaləsinin dağılmasından qaçan Çinli qaçqınlar tərəfindən edildi. Çinlilər, şimal rəqibləri Trinhin təcavüzünə müqavimət göstərmək və ərazi bazalarını cənuba doğru genişləndirmək üçün insan gücünə çox ehtiyac duyan Nguyenlər tərəfindən fəal şəkildə qurban verildi. Mekong çayı deltasındakı və cənub sahili boyunca Cho-lon, Bien Hoa və bir çox başqa şəhərlər bu zaman Çin emporiyalarının yerlərində (phô).


İkinci Hind -Çin Müharibəsi başlayır

7 May 1954: Fransızlar Dien Bien Phu Döyüşündə qəti məğlubiyyətə uğradılar.

21 İyul 1954: Cenevrə Sazişləri, Fransızların Vyetnamdan sülh yolu ilə çıxarılması üçün atəşkəs yaradır və 17 -ci paraleldə Şimali və Cənubi Vyetnam arasında müvəqqəti bir sərhəd təmin edir. Anlaşmalar 1956 -cı ildə azad seçkilərin keçirilməsini tələb edir. Kamboca və Laos müstəqillik əldə edir.

26 oktyabr 1955: Cənubi Vyetnam özünü yeni seçilmiş Ngo Dinh Diem ilə birlikdə Vyetnam Respublikası elan edir.

1956: Prezident Diem Cenevrə Sazişlərində tələb olunan seçkilərə qarşı qərar verir, çünki Şimal əlbəttə qalib gələcək.

8 İyun 1956: Amerikalıların ilk rəsmi ölümü, hava qüvvələrinin texniki çavuşu Richard B. Fitzgibbon, Jr., yerli uşaqlarla söhbət edərkən başqa bir amerikalı hava qüvvəsi tərəfindən öldürüldü.

İyul 1959: Şimali Vyetnam liderləri, şimalda və cənubda sosialist inqilabların davam etdirilməsini tələb edən bir fərman qəbul etdilər.

11 İyul 1959: İki ABŞ hərbi müşaviri, mayor Dale Buis və usta çavuş Chester Ovnand, Bienhoa'daki bir partizan tualetxanasına hücum edərkən öldürüldü.


Məzmun

Yaponiya İkinci Dünya Müharibəsi zamanı Vyetnamı işğal etdi, lakin fransızların qalmasına və müəyyən təsir göstərməsinə icazə verdi. 1945 -ci ilin avqustunda müharibənin sonunda Vyetnamda bir güc boşluğu yarandı. Việt Minh bundan istifadə edərək, hökumət ofislərini ələ keçirmək üçün ölkə daxilində "Avqust İnqilabı" na başladı. İmperator Bảo Đại 25 avqust 1945 -ci ildə Nguyễn sülaləsinə son qoyaraq taxtdan imtina etdi. 2 Sentyabr 1945 -ci ildə Duc Anh Ba Đình Meydanında, Vietnam Minh təşkilatının lideri Ho Chi Minh, Birləşmiş Ştatların Bəyannaməsinə əsaslanan bir çıxışında Vyetnam Demokratik Respublikasının (DRVN) yeni adı altında Vyetnamın müstəqilliyini elan etdi. Müstəqillik və Fransız İnqilabının İnsan və Vətəndaş Hüquqları Bəyannaməsi. Ho ABŞ hökumətinə Vyetnam hökuməti olaraq tanınmaq və Amerikaya dostluq təklif etmək üçün bir neçə məktub göndərdi, lakin heç birinə cavab verilmədi. [2] [3]

Hind -Çin Müharibəsi (1945-54) Redaktə edin

Cənub -Şərqi Asiyadakı İngilis komandiri Lord Louis Mountbatten, 6 sentyabr 1945 -ci ildə Vyetnamın cənubuna enən general Duqlas Qreysinin rəhbərliyi altında 20 -ci Hindistan diviziyasının 20.000 əsgərini göndərdi, yaponları tərksilah etdi və nizamı bərpa etdi. Daha çox ordu gələnə qədər asayişi qorumaq üçün Gremlin gücü olaraq bilinən Yapon əsirləri yenidən silahlandırmalı oldular. İngilislər 1945 -ci ilin dekabrında geri çəkilməyə başladılar, lakin bu, gələn ilin iyun ayına qədər tamamlanmadı. Son İngilis əsgərləri 1946 -cı ilin iyununda Vyetnamda öldürüldü. Ümumilikdə 40 İngilis və Hindistan əsgəri öldürüldü, yüzdən çoxu yaralandı. Vyetnamlıların itkiləri 600 nəfər idi. Onların ardınca hökmranlığını yenidən qurmağa çalışan Fransız qoşunları gəldi. Şimalda, Chiang Kai-shek'in Kuomintang ordusu Çindən Vyetnama girdi, Yaponları da tərksilah etmək üçün Việt Nam Quốc Dân Đảng və Việt Nam Cách Mạng Đồng Minh Hội kimi qeyri-kommunist Vyetnam partiyalarının qüvvələrini təqib etdi. 1946 -cı ilin yanvarında Vyetnam ilk Konstitusiyanı hazırlayan ilk Milli Məclis seçkisini (Vyetnamın mərkəzi və şimalında [4] qazandı) etdi, lakin vəziyyət hələ də təhlükəli idi: Fransızlar bəzi Cochinchinese gücünü yenidən gücə qaytarmağa çalışdılar. siyasətçilər qeyri-kommunist və kommunist qüvvələr ara-sıra döyüşlərdə iştirak edərkən Cochinchina Respublikasının (Nam Kỳ Quốc) ayrılan bir hökuməti qurdu. Stalinistlər Troçkistləri təmizlədi. Cao Đài və Hòa Hảo kimi dini təriqətlər və müqavimət qrupları öz milislərini qurdular. Fransa ilə Vyetnam Demokratik Respublikası arasında 6 Mart 1946 -cı il tarixli Sazişin şərtlərinə əsasən:

1. Fransa Hökuməti, Vyetnam Respublikasını, öz Hökuməti, Parlamenti, Ordusu və Maliyyəsi olan, Hind Çin Federasiyasının və Fransa Birliyinin bir hissəsini təşkil edən Azad Dövlət olaraq tanıyır. Üç "Annamit Bölgəsi" Cochinchina, Annam və Tonkinin yenidən bir araya gəlməsinə gəldikdə, Fransa Hökuməti referendumda müzakirə edilən əhalinin qəbul etdiyi qərarları təsdiq etməyi öhdəsinə götürür. 2. Vyetnam Hökuməti, Çin qoşunlarını beynəlxalq müqavilələrə uyğun olaraq azad etdikdə, Fransa Ordusunu dostcasına qarşılamağa hazır olduğunu bildirir. Hazırkı İlkin Sazişə əlavə edilmiş Əlavə Saziş, yardım əməliyyatlarının həyata keçiriləcəyi vasitələri müəyyən edəcək. 3. Yuxarıda göstərilən şərtlər dərhal qüvvəyə minəcək. İmza mübadiləsindən dərhal sonra, Yüksək Razılığa gələn Tərəflərdən hər biri sahədəki döyüşləri dayandırmaq, qoşunları öz mövqelərində saxlamaq və dostluq və səmimi danışıqların dərhal açılması üçün əlverişli atmosfer yaratmaq üçün lazım olan bütün tədbirləri görəcəkdir. . Bu danışıqlar xüsusilə: a. Vyetnamın Xarici Dövlətlərlə diplomatik əlaqələri b. Hind Çinin gələcək qanunu c. Fransız maraqları, iqtisadi və mədəni, Vyetnamda.

Konfransın yeri ya Hanoi, Saigon və ya Parisdə yerləşirdi. [ aydınlaşdırmaya ehtiyac var ]

1947-ci ildə Vyetnam Min ilə Fransa arasında genişmiqyaslı müharibə başladı. Bütün dünyada müstəmləkəçiliyin sona çatdığını başa düşən Fransa, yarı müstəqil bir moda etdi Vyetnam DövlətiFransa Birliyi daxilində, Bảo Đại dövlət başçısı olaraq. Bu arada Mao Zedongun rəhbərliyi altında olan kommunistlər Çini ələ keçirdikcə, Vyetnam Minh Çindən hərbi yardım almağa başladı. Çinli kadrlar, material təmin etməklə yanaşı, Vyetnam Kommunist Partiyasına, sonra Birinci Katib Trường Chinh -in rəhbərliyi altında, inqilab markasını təqlid etmək üçün təzyiq göstərərək, Vyetnam sıralarından "burjua və feodal" elementləri təmizləyib, amansız və qanlı bir torpaq həyata keçirdi. islahat kampaniyası (Cải Cách Ruộng Đất) və sənət və ədəbiyyatda "burjua və feodal" meylləri pisləmək. Vyetnam Minindəki bir çox həqiqi vətənpərvər və fədakar kommunist inqilabçılar pis rəftar gördülər və ya hətta bu hərəkətlər zamanı edam edildi. Bir çoxları məyus oldular və Vyetnam Minini tərk etdilər. Amerika Birləşmiş Ştatları Hồ Chí Minh əleyhinə çıxdı. 1950 -ci illərdə Bảo Đại hökuməti Amerika Birləşmiş Ştatları və İngiltərə tərəfindən tanındı.

Việt Minh qüvvələri Çinin yardımı ilə əhəmiyyətli dərəcədə artdı və 1954 -cü ildə General Võ Nguyên Giápın komandanlığı altında Điện Biên Phủ'deki Fransız bazalarına qarşı böyük bir mühasirə başlatdı. Việt Minh qüvvəsi, Qərbi hərbi mütəxəssislərini top silahlarını hərəkət etdirmək və Điện Biên Phủ ətrafındakı dağlara təchiz etmək üçün ibtidai vasitələrdən istifadə etmələri ilə təəccübləndirdi və onlara həlledici bir üstünlük verdi. 7 May 1954-cü ildə, Christian de Castries altında olan Điện Biên Phu'daki Fransız qoşunları, Vyetnam'a təslim oldu və 1954-cü ilin iyul ayında Fransa ilə Vyetnam arasında Cenevrə Sazişi imzalanaraq Fransızların Vyetnamdan çıxmasına yol açdı. .

Vyetnam müharibəsi (1954–75) - Cənub redaktəsi

The Geneva Conference of 1954 ended France's colonial presence in Vietnam and partitioned the country into two states at the 17th parallel pending unification on the basis of internationally supervised free elections. Ngô Đình Diệm, a former mandarin with a strong Catholic and Confucian background, was selected as Premier of the State of Vietnam by Bảo Đại. While Diệm was trying to settle the differences between the various armed militias in the South, Bảo Đại was persuaded to reduce his power. Diệm created a referendum in 1955 to depose Bảo Đại and declared himself president of the Republic of Vietnam (South Vietnam). The Republic of Vietnam (RVN) was proclaimed in Saigon on October 26, 1955. The United States began to provide military and economic aid to the RVN, training RVN personnel, and sending U.S. advisors to assist in building the infrastructure for the new government.

Also in 1954, Viet Minh forces took over North Vietnam according to the Geneva Accord. One million North Vietnamese civilians emigrated to South Vietnam to avoid persecution from the imminent Communist regime. At the same time, Viet Minh armed forces from South Vietnam were also moving to North Vietnam, as dictated by the Geneva Accord. However, some high-ranking Viet Minh cadres secretly remained in the South to follow the local situation closely, and created a communist insurgency against the Southern government if necessary. The most important figure among those was Lê Duẩn.

The Geneva Accord had promised elections to determine the government for a unified Vietnam. Neither the United States government nor Ngô Đình Diệm's State of Vietnam signed anything at the 1954 Geneva Conference. With respect to the question of reunification, the non-communist Vietnamese delegation objected strenuously to any division of Vietnam, but lost out when the French accepted the proposal of Viet Minh delegate Phạm Văn Đồng, [5] who proposed that Vietnam eventually be united by elections under the supervision of "local commissions". [6] The United States countered with what became known as the "American Plan", with the support of South Vietnam and the United Kingdom. [7] It provided for unification elections under the supervision of the United Nations, but was rejected by the Soviet delegation. [7]

Diệm took strong measures to secure South Vietnam from perceived internal threats, especially from the Viet Cong. He eliminated all private militias from the Bình Xuyên Party and the Cao Đài and Hòa Hảo religious sects. In October 1955, he deposed Bảo Đại and proclaimed himself president of the newly established the Republic of Vietnam, after rigging a referendum. [8] [9] He repressed political opposition, arresting the famous writer Nguyễn Tường Tam, who committed suicide while awaiting trial in jail. [10] Diệm also acted aggressively to remove Communist agents still remaining in the South. He formed the Cần Lao Nhân Vị Party, mixing Individualist philosophy with republican and capitalist elements, as well as being anti-Communist and pro-Catholic. Another controversial policy was the Strategic Hamlet Program, which aimed to build fortified villages to remove and lock out Communists. However, it was in some ways ineffective as many covert communists were already part of the population and visually indistinguishable. It became unpopular as it limited the villagers' freedom and altered their traditional way of life.

Although Ngô Đình Diệm personally was respected for his nationalism, political stability and policies triggering rapid economic growth, he ran a nepotistic and authoritarian government. Elections were routinely rigged and Diệm favored of minority Roman Catholics on many issues, believing that Catholics were "more trustworthy", more anti-communist and more impermeable to Viet Cong infiltration. His religious policies sparked protests from the Buddhist community after demonstrators were killed on Vesak, Buddha's birthday, in 1963 when they were protesting a ban on the Buddhist flag. This incident sparked mass protests calling for religious equality. The most famous case was of Venerable Thích Quảng Đức, who burned himself to death to protest. The images of this event made worldwide headlines and brought extreme embarrassment for Diệm. The tension was not resolved, and on August 21, the ARVN Special Forces loyal to his brother and chief adviser Ngô Đình Nhu and commanded by Lê Quang Tung raided Buddhist pagodas across the country, leaving a death toll estimated to range into the hundreds. In the United States, the Kennedy administration became worried that the problems of Diệm's government were undermining the US's anti-Communist effort in Southeast Asia, and of Diệm's increasing resistance and non-cooperation with the American government. On November 1, 1963, with the planning and backing of the CIA and the Kennedy administration, [11] South Vietnamese generals led by Dương Văn Minh engineered a coup d'état and overthrew Ngô Đình Diệm, killing both him and his brother Nhu. (see also Ngô Đình Cẩn)

Between 1963 and 1965, South Vietnam was extremely unstable as no government could keep power for long. There were more coups, often more than one every year. The Communist-run Viet Cong expanded their operation and scored some significant military victories during this period. In 1965, US President Lyndon Johnson sent troops to South Vietnam to secure the country and started to bomb North Vietnam, assuming that if South Vietnam fell to the Communists, other countries in the Southeast Asia would follow, in accordance with the domino theory. Other US allies, such as Australia, New Zealand, South Korea, Thailand, the Philippines, and Taiwan also sent troops to South Vietnam. Although the American-led troops succeeded in containing the advance of Communist forces, the presence of foreign troops, the widespread bombing over all of Vietnam, and the social vices that mushroomed around US bases upset the sense of national pride among many Vietnamese, North and South, causing some to become sympathetic to North Vietnam and the Viet Cong. In 1965, Air Marshal Nguyễn Cao Kỳ and General Nguyễn Văn Thiệu took power in a coup, and presided over a stable junta, and promised to hold elections under US pressure. In 1967, South Vietnam managed to conduct a National Assembly and Presidential election with Lt. General Nguyễn Văn Thiệu being elected to the Presidency, bringing the government to some level of stability.

Vietnam War (1954–75) – the North Edit

Between 1953 and 1956, the North Vietnamese government instituted various agrarian reforms, including "rent reduction" and "land reform", which resulted in significant political oppression. During the land reform, testimony from North Vietnamese witnesses suggested a ratio of one execution for every 160 village residents, which extrapolated nationwide would indicate nearly 100,000 executions. Because the campaign was concentrated mainly in the Red River Delta area, a lower estimate of 50,000 executions became widely accepted by scholars at the time. [12] [13] [14] [15] However, declassified documents from the Vietnamese and Hungarian archives indicate that the number of executions was much lower than reported at the time, although likely greater than 13,500. [16] A Northern democratic literary movement called Nhân văn-Giai phẩm (from the names of the two magazines which started the movement, based in Hanoi) developed, which attempted to encourage the democratization of the North and the free expression of thought. Intellectuals were thus lured into criticizing the leadership so they could be arrested later, and many were sent to hard labor camps (Gulags), following the model of Mao Tse-tung's Hundred Flowers campaign in China. [17] Freedom of speech, freedom of assembly and other basic civilian freedoms were soon revoked after the government's attempt of destroying the literary movement. A puritan personality cult was also established around Ho Chi Minh, later extended nationwide after the Communist reunification of the Vietnam.

During this period, North Vietnam was a Communist state with a centralized command economy, an extensive security apparatus to carry out dictatorship of the proletariat, a powerful propaganda machine that effectively rallied the people for the Party's causes, a superb intelligence system that infiltrated South Vietnam (spies such as Phạm Ngọc Thảo climbed to high military government positions), and a severe suppression of political opposition. Even some decorated veterans and famed Communist cadres, such as Trần Đức Thảo, Nguyễn Hữu Đang, Trần Dần, Hoàng Minh Chính, were persecuted during the late 1950s Nhân Văn Giai Phẩm events and the 1960s Trial Against the Anti-Party Revisionists (Vụ Án Xét Lại Chống Đảng) for speaking their opinions. Nevertheless, this iron grip, together with consistent support from the Soviet Union and China, gave North Vietnam a militaristic advantage over South Vietnam. North Vietnamese leadership also had a steely determination to fight, even when facing massive casualties and destruction at their end. The young North Vietnamese were idealistically and innocently patriotic, ready to give the ultimate sacrifice for the "liberation of the South" and the "unification of the motherland".

In 1960, at the Third Party Congress of the Vietnamese Communist Party, renamed the Labor Party since 1951, Lê Duẩn arrived from the South and strongly advocated the use of revolutionary warfare to topple Diệm's government, unifying the country, and establish communism nationwide. Despite some elements in the Party opposing the use of force, Lê Duẩn won the seat of First Secretary of the Party. As Hồ Chí Minh was aging, Lê Duẩn virtually took the helm of war from him. The first step of his war plan was coordinating a rural uprising in the South (Đồng Khởi) and forming the Viet Cong or National Front for the Liberation of South Vietnam (NLF) toward the end of 1960. The figurehead leader of the Viet Cong was Nguyễn Hữu Thọ, a South Vietnamese lawyer, but the true leadership was the Communist Party hierarchy in South Vietnam. Arms, supplies, and troops came from North Vietnam into South Vietnam via a system of trails, named the Ho Chi Minh trail, that branched into Laos and Cambodia before entering South Vietnam. At first, most foreign aid for North Vietnam came from China, as Lê Duẩn distanced Vietnam from the "revisionist" policy of the Soviet Union under Nikita Khrushchev. However, under Leonid Brezhnev, the Soviet Union picked up the pace of aid and provided North Vietnam with heavy weapons, such as T-54 tanks, artillery, MIG fighter planes, surface-to-air missiles etc.

The Tet Offensive and the end of the war Edit

In 1968, the Viet Cong launched a massive and surprise Tết Offensive (known in South Vietnam as "Biến Cố Tết Mậu Thân" or in the North as "Cuộc Tổng Tấn Công và Nổi Dậy Tết Mậu Thân"), attacking almost all major cities in South Vietnam over the Vietnamese New Year (Tết). The Viet Cong and North Vietnamese captured the city of Huế, after which many mass graves were found. Many of the executed victims had relations with the South Vietnamese government or the US, or part of social groups that were considered enemies to the Viet Cong, like Catholics, business owners and intellectuals (Thảm Sát Tết Mậu Thân). Over the course of the year the Viet Cong forces were pushed out of all cities in South Vietnam and nearly decimated. In subsequent major offensives in later years, North Vietnamese regulars with artillery and tanks took over the fighting. In the months following the Tet Offensive, an American unit massacred civilian villagers, suspected to be sheltering Viet Cong guerillas, in the hamlet of My Lai in Central Vietnam, causing an uproar in protest around the world.

In 1969, Hồ Chí Minh died, leaving wishes that his body be cremated. However, the Communist Party embalmed his body for public display and built the Ho Chi Minh Mausoleum on Ba Đình Square in Hà Nội, in the style of Lenin's Mausoleum in Moscow.

Although the Tết Offensive was a catastrophic military defeat for the Việt Cộng, it was a stunning political victory as it led many Americans to view the war as unwinnable. U.S. President Richard Nixon entered office with a pledge to end the war "with honor." He normalized US relations with China in 1972 and entered into détente with the USSR. Nixon thus forged a new strategy to deal with the Communist Bloc, taking advantage of the rift between China and the Soviet Union. A costly war in Vietnam begun to appear less effective for the cause of Communist containment. Nixon proposed "Vietnamization" of the war, with South Vietnamese troops taking charge of the fighting, yet still receiving American aid and, if necessary, air and naval support. The new strategy started to show some effects: in 1970, troops from the Army of the Republic of Vietnam (ARVN) successfully conducted raids against North Vietnamese bases in Cambodia (Cambodian Campaign) in 1971, the ARVN made an incursion into Southern Laos to cut off the Ho Chi Minh trail in Operation Lam Son 719, but the operation failed as most high positions captured by ARVN forces were recaptured by North Vietnamese artillery in 1972, the ARVN successfully held the town of An Lộc against massive attacks from North Vietnamese regulars and recaptured the town of Quảng Trị near the demilitarised zone (DMZ) in the center of the country during the Easter Offensive.

At the same time, Nixon was pressing both Hanoi and Saigon to sign the Paris Peace Agreement of 1973, for American military forces to withdraw from Vietnam. The pressure on Hanoi materialized with the Christmas Bombings in 1972. In South Vietnam, Nguyễn Văn Thiệu vocally opposed any accord with the Communists, but was threatened with withdrawal of American aid.

Despite the peace treaty, the North violated the treaty and continued the war as had been envisioned by Lê Duẩn and the South still tried to recapture lost territories. In the U.S., Nixon resigned after the Watergate scandal. South Vietnam was seen as losing a strong backer. Under U.S. President Gerald Ford, the Democratic-controlled Congress became less willing to provide military support to South Vietnam.

In 1974, South Vietnam also fought and lost the Battle of Hoàng Sa, in defending the islands against the invading Chinese over the control of the Paracel Islands in the South China Sea. Neither North Vietnam nor the U.S. were involved.

In early 1975, North Vietnamese military led by General Văn Tiến Dũng launched a massive attack against the Central Highland province of Buôn Mê Thuột. South Vietnamese troops had anticipated attack against the neighboring province of Pleiku, and were caught off guard. President Nguyễn Văn Thiệu ordered the moving of all troops from the Central Highland to the coastal areas, as with shrinking American aid, South Vietnamese forces could not afford to spread too thin. However, due to lack of experience and logistics for such a large troop movement in such a short time, the whole South Vietnamese 2nd Corps got bogged down on narrow mountain roads, flooded with thousands of civilian refugees, and was decimated by ambushes along the way. The South Vietnamese First Corps near the DMZ was cut off, received conflicting orders from Saigon on whether to fight or to retreat, and eventually collapsed. Many civilians tried to flee to Saigon via land, air, and sea routes, suffering massive casualties along the way. In early April 1975, South Vietnam set up a last-ditch defense line at Xuân Lộc, under commander Lê Minh Đảo. North Vietnamese troops failed to penetrate the line and had to make a detour, which the South Vietnamese failed to stop due to lack of troops. President Nguyễn văn Thiệu resigned. Power fell to Dương Văn Minh.

Dương Văn Minh had led the coup against Diệm in 1963. By the mid-1970s, he had leaned toward the "Third Party" (Thành Phần Thứ Ba), South Vietnamese elites who favored dialogues and cooperation with the North. Communist infiltrators in the South tried to work out political deals to let Dương Văn Minh ascend to the Presidency, with the hope that he would prevent a last stand, a destructive battle for Saigon. Although many South Vietnamese units were ready to defend Saigon, and the ARVN 4th Corps was still intact in the Mekong Delta, Dương Văn Minh ordered a surrender on April 30, 1975, sparing Saigon from destruction. Nevertheless, the reputation of the North Vietnamese army towards perceived traitors preceded them, and hundreds of thousands of South Vietnamese fled the country by all means: airplanes, helicopters, ships, fishing boats, and barges. Most were picked up by the U.S. Seventh Fleet in the South China Sea or landed in Thailand. The seaborne refugees came to be known as "boat people". In a famous case, a South Vietnamese pilot, with his wife and children aboard a small Cessna plane, landed safely without a tailhook on the aircraft carrier USS Midway. This mass exodus of (mostly South) Vietnamese political refugees continued into the 1980s as refugees fled from persecution, political oppression and economic collapse caused by the new Communist regime.

In 1976, Vietnam was officially unified and renamed Socialist Republic of Vietnam (SRVN), with its capital in Hà Nội. The Vietnamese Communist Party dropped its front name "Labor Party" and changed the title of First Secretary, a term used by China, to General Secretary, used by the Soviet Union, with Lê Duẩn as general secretary. The Viet Cong was dissolved. The Party emphasized development of heavy industry and collectivization of agriculture. Over the next few years, private enterprises were seized by the government and their owners were often sent to the New Economic Zones—a communist euphemism for a thick jungle—to clear land. The farmers were coerced into state-controlled cooperatives. Transportation of food and goods between provinces was deemed illegal except by the government. Within a short period of time, Vietnam was hit with severe shortages of food and basic necessities. The Mekong Delta, once a world-class rice-producing area, was threatened with famine. During the mid-1980s, inflation reached triple figures.

In foreign relations, the SRVN became increasingly aligned with the Soviet Union by both joining the Council for Mutual Economic Assistance (Comecon), and signing a Friendship Pact, which was in fact a military alliance. Tension between Vietnam and China mounted together with China's rivalry with the Soviet Union and conflict erupted with Cambodia, China's ally. Vietnam was also subject to trade embargoes by the U.S. and its allies.

The SRVN government implemented a Stalinist dictatorship of the proletariat in the South as they had done in the North. The security apparatus network (Công An: literally "Public Security", a communist term for the security apparatus) controlled every aspect of people's lives. Censorship was strict and ultra-conservative, with most pre-1975 works in the fields of music, art, and literature being banned. All religions had to be re-organized into state-controlled churches. Any negative comments toward the Party, the government, Uncle Ho, or anything related to Communism might earn the person the tag of Phản Động (Reactionary), with consequences ranging from being harassed by police, expelled from school or workplace, to being sent to prison. Nevertheless, the Communist authorities failed to suppress the black market, where food, consumer goods, and banned literature could be bought at high prices. The security apparatus also failed to stop a nationwide clandestine network of people trying to escape the country. In many cases, the security officers of entire districts were bribed and even got involved in organizing the escape schemes.

Refugees Edit

These living conditions resulted in the exodus of over a million Vietnamese people secretly escaping the country either by sea or overland through Cambodia. For the people fleeing by sea, their wooden boats were often not seaworthy, were packed with people like sardines, and lacked sufficient food and water. Many were caught or shot at by the Vietnamese coast guards, and many perished at sea due to boats sinking, capsizing in storms, starvation and thirst. Another major threat was the pirates in the Gulf of Thailand, who viciously robbed, raped, and murdered the boat people. In many cases, they massacred the whole boat. Sometimes the women were raped for days before being sold into prostitution. The people who crossed Cambodia faced equal dangers with mine fields, and the Khmer Rouge and Khmer Serei guerillas, who also robbed, raped, and killed the refugees. Some were successful in fleeing the region and landed in numbers in Malaysia, Indonesia, the Philippines, and Hong Kong, only to wind up in United Nations refugee camps. Some famous camps were Bidong in Malaysia, Galang in Indonesia, Bataan in the Philippines and Songkla in Thailand. Some managed to travel as far as northern Australia in crowded, open boats. All foreign missionaries were expelled from Vietnam, including the most famous Salesian priest, Servant of God Andrej Majcen (1907–1999) from Yugoslavia (now Slovenia).

While most refugees were resettled to other countries within five years, others languished in these camps for over a decade. In the 1990s, refugees who could not find asylum were deported back to Vietnam. Communities of Vietnamese refugees arrived in the US, Canada, Australia, France, West Germany, and the UK. The refugees often sent relief packages packed with necessities, such as medicines and sanitary goods to their relatives in Vietnam to help them survive. Very few would send money as it would be exchanged far below market rates by the Vietnamese government.

Cambodia and conflict with China Edit

Despite the defeat of South Vietnam, there was no serious demobilization of the Vietnamese People's Army, which remained one of Asia's largest militaries at over one million troops, or sign that warfare was coming to an end anytime soon. Not only were Vietnamese soldiers highly experienced from decades of fighting, but also had acquired a large cache of captured US and South Vietnamese armaments. Vietnam soon found itself drawn into conflict with Cambodia, which had been ruled by the communist Khmer Rouge since 1975. In addition to this, Sino-Vietnamese relations deteriorated quite rapidly following Mao Zedong's death in 1976 due to Hanoi's unremitting loyalty to the Soviet Union, which was at odds with China during the 1970s. By 1978, most trade and material assistance programs between the two countries had ceased and Vietnam forbade Chinese ships from docking at its ports. As the Khmer Rouge were allies of Beijing, this further aggravated tensions and following border skirmishes, the VPA launched a full-scale armed invasion of Cambodia during the first week of 1979. This had the effect however of causing conflict with China and during a visit to the US in February, Deng Xiaoping stated that "It may be necessary to teach Vietnam a lesson." A large Chinese force invaded the Vietnamese border area, but with China still suffering the effects of the Cultural Revolution, the People's Liberation Army was seriously deficient in training, equipment, and communications. Over 30,000 Chinese troops were killed or wounded in three weeks of battling Vietnamese border guards and militia (the VPA was then in Cambodia and had no involvement in the war). Shortly afterwards, they withdrew with Beijing proclaiming that the aforementioned "lesson" had been taught as in any case, the fighting caused extensive destruction to Vietnam's infrastructure along the border.

In Cambodia, The Vietnamese invasion had stopped the genocide of millions of Cambodians by the Khmer Rouge. [18] The pro-Vietnamese People's Republic of Kampuchea was created with Heng Samrin as chairman in January 1979. Pol Pot's Khmer Rouge allied with non-Communist guerrilla forces led by Norodom Sihanouk and Son Sann to fight against the Vietnamese forces and the new Phnom Penh regime. Some high-ranking officials of the Heng Samrin regime in the early 1980s resisted Vietnamese control, resulting in a purge that removed Pen Sovan, prime minister and general secretary of the Kampuchean People's Revolutionary Party. The war lasted until 1989 when Vietnam withdrew its troops and handed the administration of Cambodia to the United Nations. [19]

Government and economy 1975–1991 Edit

Vietnam's third Constitution, based on that of the USSR, was written in 1980. The Communist Party was stated by the Constitution to be the only party to represent the people and to lead the country. In 1980, cosmonaut Phạm Tuân became the first Vietnamese and the first Asian to go into space, traveling on the Soviet Soyuz 37 to service the Salyut 6 space station. During the early 1980s, a number of overseas Vietnamese organizations were created with the aim of overthrowing the Vietnamese Communist government through armed struggle. Most groups attempted to infiltrate Vietnam but eventually were eliminated by Vietnamese security and armed forces.

Overall, the first decade after reunification was not a happy time for the country. Nonstop warfare consumed large amounts of Vietnam's resources, both financially and by depleting the labor force of young men. The country remained internationally isolated, having little contact with nations outside COMECON members, and faced with a huge, hostile neighbor to the north. Despite repeated overtures to the United States, attempts to reestablish diplomatic relation were hampered by the question of missing US soldiers from the war and President Ronald Reagan's vocal hostility towards the country's principle benefactor in Moscow. In a 1981 interview with American journalist Stanley Karnow, Premier Phạm Văn Đồng remarked "Yes, we defeated the United States, but now we are a poor undeveloped nation and barely have enough to eat. Hence the saying that waging war is easy, but running a country is hard."

Compounding all this was the complete failure of the Five-Year Plan adopted in 1976, as Vietnam remained one of the world's poorest countries with a per-capita GDP of less than US$300 and almost totally dependent on Soviet aid, which reached as much as US$3 billion a year by 1982. Moscow faced mounting pressure from its Warsaw Pact allies to reduce outlays to Vietnam. Soviet-Vietnamese relations were also harmed by the former's wishes to have greater involvement in Vietnam's economic development and increased access to military facilities. In 1982, the VCP held its 5th National Congress in which General Secretary Lê Duẩn stated that "The Party wishes sternly to criticize itself." and "Our nation's manifold difficulties, while aggravated by outside circumstances that could not be helped, are nonetheless worsened by the various errors and shortcoming of officials." Le also expressed his dismay at the average age of the party leadership, noting that there was only one person on the Central Committee under 60.

That year, a general purge of the party ranks began to weed out elderly and inefficient cadres and replace them with younger men. Võ Văn Kiệt, aged 59, was promoted to head of the State Planning Commission, and 62-year-old Foreign Minister Nguyễn Cơ Thạch was elevated to Politburo membership. More surprising was the removal of General Võ Nguyên Giáp, considered a national hero, from the Politburo (it was later speculated that he was removed by political rivals) This rejuvenation campaign was nonetheless diminished by the fact that the country's three most powerful individuals, Lê Duẩn, Phạm Văn Đồng, and President Trường Chinh, showed no sign of stepping down any time soon despite their combined age of 226 and clearly failing health (all of them visited Moscow for medical treatment during 1982). Although they saw the need for reforms and fighting corruption, such change was beyond their ability by this point.

The Second Five Year Plan was adopted for 1981 and showed a clear move towards more market reforms and away from the rigid central planning of the 1976–80 scheme. Real change would not begin until the second half of the decade when Lê Duẩn died in July 1986, succeeded as general secretary by Trường Chinh. However, Trường was expelled only five months later and replaced by Nguyễn Văn Linh, eight years his junior. Phạm Văn Đồng retired as premier in 1987. Upon their accession, the country's new leadership denounced their geriatric predecessors for "utterly failing to improve the people's living standards, check corruption, or instill a more flexible, non-dogmatic outlook on life." [ sitata ehtiyac var ]

During the late 80s, Vietnam began tentative market reforms along the model then being adopted by China. The basis for these experiments were in the south which had a stronger tradition of trade and commerce. The perestroika policies of Soviet leader Mikhail Gorbachev were also a source of motivation. Although communist governments in Eastern Europe were collapsing in 1989, Vietnam was kept comparatively isolated from these events due to its poverty and geographical distance and a few small pro-democracy protests in Hanoi were quickly suppressed. The fall of the Soviet Union in 1991 caused a thaw in the long hostile Sino-Vietnamese relations as the two nations embraced each other as some of the only surviving communist states.

Soon after the Paris Agreement on Cambodia resolved the conflict in October 1991, however, Vietnam established or reestablished diplomatic and economic relations with most of Western Europe, and several Asian countries. In February 1994, the United States lifted its economic embargo against Vietnam, and in June 1995, the United States and Vietnam normalized relations. In June 2005, a high-level Vietnamese delegation, led by Prime Minister Phan Văn Khải, visited the United States and met with their U.S. counterparts, including President George W. Bush. This was the first such visit in 30 years. Although the visit mostly went well, a few embarrassing events occurred such as the White House's official website (www.whitehouse.gov) accidentally depicting the flag of South Vietnam in its official announcement of the visit. This provoked dismay and hostile comments from the Vietnamese government until the White House officially apologized and corrected the webpage. In addition, a crowd of hostile protesters gathered outside the White House during Phan's meeting with President Bush denouncing the Vietnamese Communist Party and waving South Vietnamese flags.

In late 2005, a three-person collective leadership was responsible for governing Vietnam. This triumvirate consisted of the VCP general secretary (Nông Đức Mạnh, 22 April 2001 – 19 January 2011), the prime minister (Phan Văn Khải, 25 September 1997 – 27 June 2006), and the president (Trần Đức Lương, 24 September 1997 – 26 June 2006). General Secretary Manh headed up not only the VCP but also the 15-member Politburo. President Luong was chief of state, and Prime Minister Khai was head of government. The leadership was promoting a "socialist-oriented market economy" and friendly relations with the European Union, Russia, and the United States. Although the leadership was presiding over a period of rapid economic growth, official corruption and a widening gap between urban wealth and rural poverty remained stubborn problems that were eroding the VCP's authority. In 2006, Vietnam hosted the APEC Annual Summit and became the 150th member state of WTO (World Trade Organization) on 11 January 2007, after concluding bilateral agreements with the United States, Australia, New Zealand, Mexico, and the Dominican Republic in order to qualify for membership. [20] In the summer of 2011, spontaneous mass demonstrations erupted in Hanoi and Saigon, where thousands of Vietnamese protested China's increasing military aggression and encroachment into Vietnamese waters and territories in the South China Sea. [21] The authorities moved in to break up the protests after an official complaint was lodged by the Chinese embassy in Hanoi, as the VCP's official policy since the 1990s has been one of good relations with Beijing and there was no desire on their part to disrupt the status quo. [22]

In 2013, a baby girl named Nguyen Thi Thuy Dung was born and was officially designated Vietnam's official 90 millionth citizen. [23]


Videoya baxın: Мактабда Буларни Доим Сиздан Сир САКЛАШГАН ТОП7 (Yanvar 2022).