Məlumat

Tokugawa Ieyasu, Hideyoshinin genişlənmə planına niyə qarşı çıxdı?


Hideyoshi Koreyanı işğal etmək istədikdə, Tokugawa klanı nəzərəçarpacaq dərəcədə münaqişədən kənarda qaldı. Onların bunu etməsinin səbəbləri nə idi?


Qeyd etdiyiniz linkə toxunaraq Tokugawa Ieyasu mübarizədə iştirak etmir ilə eyni deyil müharibəyə qarşı çıxır ümumiyyətlə. Əslində, Ieyasu, Hideyoshinin qəbul etdiyi işğal strategiyasını irəli sürən idi. Döyüş əməliyyatları başlayanda Tokugawa qoşunları Kyushuda qalan ehtiyatların bir hissəsi idi. Dediyiniz kimi, Ieyasu Hideyoshinin planına əslində qarşı çıxsa da, olmasa da, mütləq döyüşdən kənarda qaldı.

Dərhal (və rəsmi) səbəb Tokuqava klanının işğal olmasıdır. Unutmayın ki, Ieyasu yalnız Hojo qəbiləsinin yeni boşaldılan torpaqlarına köçürülmüşdü. Hideyoshi'nin (nəticədə uğursuz) hərəkəti, Tokugawa qəbiləsini doğma yurdlarından qopardı və onları Kanto əyalətlərinə inteqrasiya etmək üçün çətin bir prosesdən keçməyə məcbur etdi. Ieyasu nəinki saxlayıcılarını və ailələrini məskunlaşdırmalı, həm də yeni ərazilərində bir idarə qurmalı idi. Bundan əlavə, əyalətləri sakitləşdirməli olacaq.

Üstəlik, Tokugawa qəbiləsi nəinki böyük bir işlə üzləşdi, həm də səxavətlə mükafatlandırıldı, həm də bir daha torpaqla mükafatlandırılacağını gözləmədilər. Bu qərblə ziddiyyət təşkil edir daimyos, Koreya fəthləri ilə mükafatlandırılmağı səbirsizliklə gözləyənlər. Bu müharibədə əsgərləri xərcləmək Tokugawa ambisiyaları üçün boşa gedərdi. Xoşbəxtlikdən, Hideyoshinin bədbəxt hədiyyəsi üzündən Ieyasu, cəbhənin çətinliklərini bəhanə edərək hərbi xidmətdən azad olunmasını istəyə bilər.

Beləliklə, qərbdə daimyos Səkkiz qanlı il ərzində güclərini Koreya tarlalarında itirdikdən sonra Tokugawa orduları, Toyotomi qəbiləsi üzərində sonrakı qələbələrinin əsasını qoyaraq Kanto ərazilərini idarə etdilər.


Yaponiyanı ələ keçirmək üçün gücünü saxladığı üçün kənarda qaldı. Koreya müharibəsi bitdikdən dərhal sonra çevriliş etdi və Hideyoshi hökumətindən nəzarəti ələ aldı.

Mənbə: http://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Sekigahara


Semaforun əla cavabına əlavə edərdim ki, Hideyoshi artıq sağlamlığının pisləşməsi əlamətləri göstərirdi. Ieyasunun Yapon ləqəbi "hiyləgər porsuq" kimi tərcümə oluna bilər və səbr və uzunmüddətli dünyagörüşü ilə tanınır. Beləliklə, ehtimal ki, iddialı Qərb daimyosunun döyüşdən yorğun qoşunları ilə qayıdacağını və planlaşdırma zamanı heç bir təbii varisi olmayan, qəbilə şüurlu Yaponiyada heç bir dezavantajı olmayan fiziki (və dolayısı ilə zehni olaraq) zəifləyən Hideyoshi ilə dönəcəyini düşünmüşdür. Olduğu kimi, Hideyori, işğal davam edərkən doğuldu və bu həm Hideyoshi, həm də Ieyasu -ya təsir göstərə bilər. Birincisi indi bir sülalə qurmaq istəyirdi, ikincisi ona qarşı çıxmaq üçün hərəkət edir.

Ieyasu, ehtiyat qoşunlarını Nagoya qalasında (Kyushu'da) tərk etdi, lakin vaxtının çox hissəsini gələcəyə hazırlaşaraq Edoda keçirdi. Təsadüfi deyil ki, Hideyoshi öldükdən sonra özünü Yaponiyanın hegemonu kimi göstərmək üçün sürətlə hərəkət etdi.


Tokuqava dövrü

Redaktorlar göndərdiklərinizi nəzərdən keçirəcək və məqaləyə yenidən baxılıb -baxılmayacağını müəyyən edəcəklər.

Tokuqava dövrü, də deyilir Edo dövrü, (1603-1867), ənənəvi Yaponiyanın son dövrü, daxili sülh, siyasi sabitlik və Tokugawa Ieyasu tərəfindən qurulan shogunate (hərbi diktatura) altında iqtisadi artım dövrüdür.

Tokuqava dövründə nə baş verdi?

Tokugawa dövrü daxili sülh, siyasi sabitlik və iqtisadi artımla əlamətdar oldu. Sosial nizam rəsmən donduruldu və siniflər (döyüşçülər, əkinçilər, sənətkarlar və tacirlər) arasında hərəkətlilik qadağan edildi. Samuray döyüşçü sinfi, qarşıdurmanın azaldığı bir dövrdə bürokratik bir nizam halına gəldi. Shogunate, Roma Katolik missionerlərini müstəmləkə genişləndirmə vasitəsi və şogunun hakimiyyəti üçün bir təhlükə olaraq qəbul etdi və nəticədə Xristianlığı qadağan etdi və milli təcrid siyasəti qəbul etdi.

Tokuqava dövrü nə qədər davam etdi?

Tokuqava dövrü 1603 -cü ildən 1867 -ci ilə qədər 260 ildən çox davam etdi.

Tokugawa dövrü niyə vacib idi?

Tokuqava dövrü ənənəvi Yaponiyanın son dövrü idi. Şogunatların sonuncusu idi. Bu müddət ərzində Tokugawa Ieyasu, Yaponiyanın mərkəzi hökumətinin bu gün də qaldığı Edoda (indiki Tokio) bir hökumət qurdu. 1630 -cu illərdə şogunat, Yapon subaylarının xaricə səyahət etməsini qadağan edən milli təcrid siyasəti qəbul etdi. Dünyanın qalan hissəsindən bu təcrid Yaponiyanın gələcəyinə güclü təsir göstərəcək.

Shogun olaraq, Ieyasu, potensial düşmənçilik sahələrinin gücünü tarazlaşdıraraq bütün ölkə üzərində hegemonluğa nail oldu (tozamastrateji müttəfiqləri ilə (fudai) və girov evlər (qığılcım). Başqa bir nəzarət strategiyası olaraq, 1635 -ci ildən başlayaraq Tokugawa Iemitsu, domanial lordlardan və ya daimyodan Tokugawa inzibati paytaxtı Edo (müasir Tokio) evlərini saxlamağı və hər il bir neçə ay orada yaşamağı tələb etdi. Tokugawa şogunluğunun mərkəzi hakimiyyəti tərəfindən idarə olunan yarı muxtar domenlər sistemi 250 ildən çox davam etdi.

Sabitliyi qorumaq üçün sistematik planın bir hissəsi olaraq, ictimai nizam rəsmən donduruldu və dörd sinif (döyüşçülər, əkinçilər, sənətkarlar və tacirlər) arasında hərəkətlilik qadağan edildi. Çox sayda döyüşçü sinifinin üzvləri və ya samuraylar, bir çoxlarının bürokrat olduqları paytaxtda və digər qala şəhərlərində məskunlaşdılar. Əhalinin 80 faizini təşkil edən kəndlilər, səlahiyyətli vəzifələrdə çalışanlar üçün sabit və davamlı gəlir mənbəyi təmin etmək üçün qeyri -kənd təsərrüfatı fəaliyyəti ilə məşğul olmağı qadağan etdilər.

Siyasi sabitliklə bağlı Tokugawa narahatlığının başqa bir tərəfi, xarici fikirlər və hərbi müdaxilə qorxusu idi. İspaniya və Portuqaliyanın Asiyada müstəmləkəçi genişlənməsinin Roma Katolik missionerlərinin işləri sayəsində mümkün olduğunu bilən Tokugawa şogunları, missionerləri hakimiyyətlərinə təhlükə olaraq görməyə başladılar. Onları ölkədən qovma tədbirləri 1630 -cu illərdə Xristianlığı tamamilə qadağan edən üç istisna fərmanın elan edilməsi ilə nəticələndi. Üstəlik, bu əmrləri verərkən Tokuqava şogunatı rəsmi olaraq milli təcrid siyasəti qəbul etdi. 1633 -cü ildən etibarən Yapon subaylarına xaricə səyahət etmək və ya xaricdən qayıtmaq qadağan edildi və xarici əlaqə hələ də cənub Naqasaki limanı vasitəsi ilə ticarət etməyə icazə verilən bir neçə Çinli və Hollandiyalı tacirlə məhdudlaşdı.

Milli iqtisadiyyat 1680 -ci illərdən 1700 -cü illərin əvvəllərinə qədər sürətlə genişləndi. Tokugawa shogunate tərəfindən kənd təsərrüfatı istehsalına vurğu bu iqtisadi sektorda əhəmiyyətli artım təmin etdi. Ticarət və istehsal sənayesinin genişlənməsi, hökumətin mərkəzləşdirmə səylərini və sülhü qorumaqdakı uğurlarını nəzərə alaraq, böyük şəhər mərkəzlərinin, xüsusən də Edo, Isaka və Kyoto'nun inkişafı ilə daha da genişləndi. İncə ipək və pambıq parçaların istehsalı, kağız və çini məmulatlarının istehsalı və saxlama istehsalı şəhər və qəsəbələrdə, bu malların ticarəti kimi inkişaf etmişdir. Ticarət fəaliyyətindəki bu artım, toptancılar və mübadilə brokerlərinin yaranmasına səbəb oldu və valyuta və kreditin getdikcə genişlənməsi güclü maliyyəçilər yaratdı. Bu varlı tacir sinifinin ortaya çıxması, yeni ədəbi və sənət formalarında ifadə tapan dinamik bir şəhər mədəniyyətini gətirdi (görmək Genroku dövrü).

Tacirlər və daha az dərəcədə biznesmenlər XVIII əsrə qədər yaxşı inkişaf etməyə davam edərkən, daimyo və samuraylar maddi çətinliklər yaşamağa başladılar. Onların əsas gəlir mənbəyi, kənd təsərrüfatı istehsalı ilə əlaqəli, milli iqtisadiyyatın digər sahələri ilə ayaqlaşmayan sabit bir təqaüd idi. 18-18 -ci əsrin sonlarında hökumət tərəfindən maliyyə islahatı üçün bir neçə cəhd edildi, lakin dövr irəlilədikcə döyüşçülər sinfinin maddi gərginliyi artdı. Hakimiyyətdə olduğu son 30 il ərzində Tokuqava şogunatı, kəndli üsyanları və samuray iğtişaşları ilə yanaşı maliyyə problemləri ilə də mübarizə aparmalı oldu. Bu faktorlar artan Qərb təcavüzü təhlükəsi ilə birlikdə rejimin varlığını ciddi şəkildə şübhə altına aldı və 1860 -cı illərdə bir çoxları ölkəni birləşdirmək və mövcud problemləri həll etmək üçün birbaşa imperiya idarəçiliyinin bərpasını tələb etdilər. Güclü cənub -qərb tozama Chōshū və Satsuma bölgələri Tokugawa hökumətinə ən böyük təzyiq göstərdi və 1867 -ci ildə son shogun Hitosubashi Keiki'nin (və ya Yoshinobu) devrilməsinə səbəb oldu. Bir ildən az müddət sonra Meiji imperatoru yenidən yüksək gücə bərpa edildi.görmək Meiji bərpası).

Britannica Ensiklopediyasının Redaktorları Bu məqalə ən son redaktor Michael Ray tərəfindən yenidən işlənmiş və yenilənmişdir.


Ming sülaləsinin mənşəyi

Monqolların başçılıq etdiyi Yuan sülaləsi Ming sülaləsinin qurulmasından əvvəl hökmranlıq edirdi. Bəzi tarixçilər Monqolların Yuan sülaləsi dövründə Han Çinlilərinə qarşı ayrı -seçkiliyin bu sülalənin sona çatmasının əsas səbəbi olduğuna inanırlar. Ayrı -seçkilik Yuan sülaləsini Monqol çöllərinə itələyən bir kəndli üsyanına səbəb oldu. Ancaq Joseph Walker kimi tarixçilər bu nəzəriyyəni mübahisə edirlər. Digər səbəblər arasında, Yuan İmperatoru Shundi dövründə inflyasiyanın on qat artmasına səbəb olan kağız pulların həddindən artıq dövriyyəsi və suvarma layihələrinin dayandırılması nəticəsində Sarı Çay çaylarının daşması da var. Gec Yuan dövründə kənd təsərrüfatı bərbad vəziyyətdə idi. Sarı çay üzərində işləmək üçün yüz minlərlə dinc sakin çağırıldıqda müharibə başladı. Bir sıra Han Çin qrupları üsyan etdi və nəticədə liderlik etdiyi qrup Zhu Yuanzhang, Yaz Sarayı adlanan qədim və gizli bir intellektual qardaşlığın köməyi ilə hakimiyyəti quruldu. Üsyan uğur qazandı və 1368 -ci ildə Nanjingdə Ming sülaləsi quruldu. Zhu Yuanzhang, Hongwu'nu hökmdarlıq titulu olaraq aldı. Ming sülaləsinin imperatorları Zhu ailəsinin üzvləri idi.

Hongwu, Tang sülaləsinin Fu-ping sisteminə bənzəyən Wei-so sistemi olaraq bilinən bir hərbi sistem üzərində qurulmuş güclü bir ordu saxladı. Ming Shih Gao'ya görə, Ming sülaləsinin qurucusunun Wei-so sistemini qurmaqdakı siyasi niyyəti, komandanlıq və əsgərlər arasındakı bağlardan qaçmaqla güclü bir ordu saxlamaq idi.

Hongwu, özünü təmin edən kənd təsərrüfatı icmalarının yaradılmasını dəstəklədi. Gec Song mahnısının neo-feodal torpaq mülkiyyətinin inkişafı Ming sülaləsinin qurulması ilə birlikdə kamulaştırıldı. Böyük torpaq mülkləri hökumət tərəfindən müsadirə edildi, parçalanmış və kirayəyə verilmiş şəxsi qulluq qadağan edildi. Nəticədə, Yongle İmperatorunun ölümündən sonra Çin kənd təsərrüfatında müstəqil kəndli mülkədarları üstünlük təşkil etdi.

Hongwu'nun Konfutsiçilərə etibar etməməsi diqqət çəkir. Növbəti bir neçə imperator dövründə, təxminən bir əsr boyunca Yuan altında kənarda qalmış Konfutsi alimləri, imperiyanı idarə etməkdə bir daha üstün rol oynadılar.


Edo Dövrü (1603 - 1868)

Tokugawa Ieyasu, 1598 -ci ildə Hideyoshi öldükdən sonra Yaponiyanın ən güclü adamı idi. Vədlərinə baxmayaraq, Yaponiyanın mütləq hökmdarı olmaq istədiyi üçün Hideyoshinin varisi Hideyoriyə hörmət etmirdi.

1600 -cü ildə Sekigahara döyüşündə, Ieyasu Hideyori tərəfdarlarını və digər Qərb rəqiblərini məğlub etdi. Beləliklə, demək olar ki, məhdudiyyətsiz güc və sərvət əldə etdi. 1603 -cü ildə Ieyasu, imperator tərəfindən Shogun təyin edildi və Edo (Tokio) da öz hökumətini qurdu. Tokugawa şogunları, diqqətəlayiq 250 il ərzində Yaponiyanı idarə etməyə davam etdilər.

Ieyasu bütün ölkəni sıx nəzarət altına aldı. Qazandığı ərazini ağıllı bir şəkildə daimyo arasında bölüşdürdü: daha sadiq vassallar (Sekigaharadan əvvəl onu dəstəkləyənlər) buna görə strateji baxımdan daha əhəmiyyətli sahələr aldılar. Daimyoların hər ikinci ilini Edo'da keçirmək məcburiyyətində qaldı. Bu, daimyo üçün böyük bir maliyyə yükü demək idi və evdəki gücünü idarə etdi.

Ieyasu xarici ticarəti inkişaf etdirməyə davam etdi. İngilis və Hollandiyalılarla əlaqələr qurdu. Digər tərəfdən, 1614 -cü ildən etibarən Xristianlığın sıxışdırılmasını və zülmünü tətbiq etdi.

1615 -ci ildə Ieyasu Osaka qalasını ələ keçirəndə Toyotomi qəbiləsi məhv edildikdən sonra, onun və varislərinin praktiki olaraq heç bir rəqibi yox idi və Edo dövründə sülh hökm sürdü. Buna görə də döyüşçülər (samuraylar) təkcə döyüş sənəti ilə deyil, həm də ədəbiyyat, fəlsəfə və incəsənətlə, məsələn. çay mərasimi.

1633 -cü ildə shogun Iemitsu, xaricə səyahət etməyi qadağan etdi və 1639 -cu ildə Naqasaki limanında Çin və Hollandiya ilə möhkəm tənzimlənən ticarət əlaqələri qurmaq üçün xarici dünya ilə əlaqələri azaldaraq Yaponiyanı demək olar ki, tamamilə təcrid etdi. Bundan əlavə, bütün xarici kitablar qadağan edildi. Seçilmiş daimyo, Koreya, Ryukyu Krallığı və Hokkaydo Ainu ilə də ticarət etməyə icazə verildi.

Təcrid olunmasına baxmayaraq, daxili ticarət və kənd təsərrüfatı istehsalı yaxşılaşmağa davam etdi. Edo dövründə və xüsusən də Genroku dövründə (1688 - 1703) məşhur mədəniyyət çiçəkləndi. Kabuki və ukiyo-e kimi yeni sənət növləri xüsusilə şəhər sakinləri arasında çox populyarlaşdı.

Tokugawa Yaponiyanın ən əhəmiyyətli fəlsəfəsi, hökumətdə və cəmiyyətdə əxlaqın, təhsilin və hiyerarşik nizamın əhəmiyyətini vurğulayaraq Neo-Konfüçyüsçülük idi: Edo dövründə sərt dörd sinif sistemi mövcud idi: sosial iyerarxiyanın zirvəsində samuraylar, ardınca kəndlilər, sənətkarlar və tacirlər gəlir. Dörd sinifin üzvlərinə sosial vəziyyətlərini dəyişdirməyə icazə verilmədi. Çirkin, natəmiz sayılan peşələri olan insanlar beşinci sinif təşkil edirdilər.

1720 -ci ildə Qərb ədəbiyyatına qoyulan qadağa ləğv edildi və bir neçə yeni təlim Çin və Avropadan Yaponiyaya daxil oldu (Dutch Learning). Şinto və Konfüçyüsçü ünsürləri birləşdirən yeni millətçi məktəblər də inkişaf etdi.

Tokugawa hökuməti bir neçə əsr ərzində kifayət qədər sabit qalsa da, mövqeyi bir neçə səbəbdən davamlı olaraq aşağı düşürdü: Hökumətin maliyyə vəziyyətinin durmadan pisləşməsi təsərrüfat əhalisi arasında vergilərin artmasına və iğtişaşlara səbəb oldu. Bundan əlavə, Yaponiya müntəzəm olaraq təbii fəlakətlər və illərlə davam edən qıtlıq, mərkəzi hökumət və daimyo üçün iğtişaşlara və daha çox maliyyə problemlərinə səbəb oldu. Tacir sinfi getdikcə gücləndikcə sosial hiyerarşi dağılmağa başladı, bəzi samuraylar maddi cəhətdən onlardan asılı oldu. Dövrün ikinci yarısında hökumət daxilində korrupsiya, bacarıqsızlıq və əxlaqın aşağı düşməsi daha çox problemlərə səbəb oldu.

18 -ci əsrin sonunda ruslar Yaponiya ilə ilk dəfə ticarət əlaqələri qurmağa çalışdıqda xarici təzyiqlər getdikcə daha əhəmiyyətli bir mövzu olmağa başladı. Onları 19 -cu əsrdə digər Avropa xalqları və Amerikalılar izlədi. Nəhayət, 1853 -cü ildə və 1854 -cü ildə yenidən Tokugawa hökumətini beynəlxalq ticarət üçün məhdud sayda liman açmağa məcbur edən Commodore Perry idi. Ancaq ticarət 1868 -ci ildə Meiji bərpasına qədər çox məhdud qaldı.

Bütün faktorlar bir araya gələrək, hökumət əleyhinə hisslər böyüyürdü və xüsusən də Choshu və Satsuma kimi getdikcə müstəqil fəaliyyət göstərən sahələrdə ultra mühafizəkar samuraylar arasında imperiya gücünün bərpası tələbi və anti-qərb hissləri kimi digər hərəkətlərə səbəb olurdu. Ancaq bir çox insanlar tezliklə Qərb xalqlarının elm və hərbi sahədə böyük üstünlüklərini tanıdılar və dünyaya tam açılmağın tərəfdarı oldular. Nəhayət, mühafizəkarlar da bir neçə hadisədə Qərb hərbi gəmiləri ilə qarşılaşdıqdan sonra bu həqiqəti tanıdılar.

1867-68-ci illərdə Tokugawa hökuməti ağır siyasi təzyiq səbəbiylə yıxıldı və İmperator Meiji'nin hakimiyyəti bərpa edildi.


Samuray Qeydləri

- Tokugawa hakimiyyəti dövründə daimyo domen üzərində gücə sahib idi, həm də məhdudiyyətlər
- güc: vergi, qanun və ədalət və ordunun saxlanması
- məhdudiyyətlər: şoquna sadiqlik, şoqun qanunlarına riayət etmək, dinc idarəçilik

- yalnız şoquna tabedir

- Ieyasu, Edo dövründə 200 daimyonu yenidən təşkil etdi
Daimyo, 10.000 koku və ya daha çox xana rəhbərlik edənlər idi

- Daimi 3 kateqoriya
- Shinpan- Tokugawa ilə əlaqəlidir
- Döyüşdə Tokugawa Fudai-müttəfiqləri
- Tozama- müttəfiq deyil

- 100 illik müharibədən sonra Yaponiyanın 16. əsrdə yenidən birləşməsinin əsas hərəkatçısı

- Sengoku dövründə əsas daimyo

- Ieyasu Nobunaga'nın varislərindən biri idi

- Ieyasunun şogunluğa qalxmasında həlledici döyüş

- Hideyoshinin ölümündən sonra Yaponiyada iki ordu yarandı
- şərq - Ieyasu
- qərb

- Ieyasu (şərq) 20 oktyabr 1600 -cü ildə döyüşdə qalib gəldi

- Ieyasu = & gt shogun gücünə sahib idi

- hərbi hegemonluq qurmağa və regional hegemonluq üzərində digər sahələrlə mübarizə aparmağa çalışdılar

- kəndlilər üzərində nəzarəti artırdı və orduları gücləndirmək üçün döyüşçüləri işə götürdü

- torpaqlarını Tokuqava tərəfindən verildi

- Sekigahara Döyüşü zamanı və ya sonrasında beyət etdi

- rejimlər bakufu kimi tanınırdı

2) Daimyo hər bir sahə üçün yalnız bir qalaya icazə verildi

3) Daimiyo şoguna sadiqlik andı içməlidir

4) nikahların təsdiqlənməsi olmalıdır
- ittifaq qurmaq

- Daimyo ailəsi Edoda qalmalı idi

Daimyo, Edoda yaşamaqla domendə yaşamaq arasında alternativ olmalı idi
- domen mənbələrinin 2/3 hissəsini istifadə etdi

- daimyo Edoya gedişdə iştirak etməli idi

- yürüşlər maliyyə yükü idi

- az idxal ümumiyyətlə odlu silah idi

- Kokudaka sistemi altında, bütün torpaqların yetişəcəyi gözlənilən düyü əsasında araşdırılır

- ilk 4 şoqunun birbaşa müşaviri vəzifəsini yerinə yetirən mühüm Neo-Konfusçu alim

- əsasən Iemitsu altında çalışdı

- Edoda Konfutsi məktəbi tikmək üçün pul verildi

- iyerarxiya təcavüzkar şəkildə tətbiq edildi

- Neokonfutsiçiliyin əsasını təşkil edirdi
- mənəvi özünü inkişaf etdirmə
- sifarişin saxlanması
- insanlığın nizamı qorumaq üçün kainatın dürtü olduğunu irəli sürdü

- 1 lordla beyət etdi

- Hong Kong İngilislərin mülkü oldu

- & quot; Tək Müqavilələr & quot; 8 liman açdı və Yaponiya tariflərə görə muxtariyyətini itirdi, çünki xarici güc artıq tarifləri tənzimləyir.

- xarici tacirlər Yaponiyadan qlobal nisbətdə 1/3 nisbətində qızıl aldılar
- 1860- bakufu bu problemi həll etmək üçün qızıl sikkələri qlobal səviyyəyə endirdi

- 1860 -cı illərdə ipək qiyməti üç dəfə artdı

- Birinci tiryək müharibəsi zamanı baş bakufu məmuru

- Tempo islahatlarını həyata keçirməklə məşhurdur (1842)

- Çinə xarici əlaqələrin təhlükələrinə nümunə olaraq baxdı

- Tokugawa səlahiyyətini yenidən təsdiqləyin

- sahil müdafiəsinin tədricən gücləndirilməsini həyata keçirən baş müşavir

- Daimyodan Perrinin ilk səfərinə cavabla bağlı fikirlərini soruşdu

- Abe daimyonun fikirlərinə qulaq asmadı

- bakufu islahatlarla gücünü gücləndirməyə çalışdı

- Əxlaqi inandırma siyasəti ilə status sistemindən əmin olun

- samuraylara daha çox təhsil almaları və məşq etmələri söyləndi

- yaxşı davranış mükafatlandırılacaq (aşağı sinif samurayları da daxil olmaqla)

- plan aşağı sinif samuraylara qarşı qərəzli yanaşmalara görə baş tutmadı

- muzdlu baş məclis üzvü Mizuno Tadakuni

- bakufu tərəfindən barışdırıcı jestlər
- İmperatorun bacısı ilə yeni qurulan şoqun arasında evlilik təşkil edin

- Satsuma, Choshu, Tosa və Mito Aizu'nun girov evləri bunu qərar vermə səlahiyyətinin Kyotodakı lordlar məclisinə keçməsi demək idi.

- bakufunun Harris müqaviləsini imzalamasını dəstəkləmədi

- Yaponiya bütün barbarları qovmağı əmr etdi

- 200 ildə ilk dəfə imperator siyasətlə məşğul oldu

- shogun və daimyo imperatoru razı sala bilmədilər

- Yaponiyanın xaricilərə açılışı zamanı şogun

- çox gənc şogun, şogun hakimiyyəti dövründə gücünü itirdi

- 3000 samuray ilə Kyotoda imperatora işləndi

- Sankin Kotai (alternativ iştirak) 1862 -ci ildə rahatlaşdırıldı ki, domenlər müdafiə üçün pula qənaət etsin.

- Sankin Kotai, domenləri paytaxtla əlaqələndirən şeydir

- sadiq samuraylar 1862-63-cü illərdə imperatoru müdafiə etmək üçün Kiotoya getdilər

- samurayların hərəkətləri bakufu kədərləndirdi və şoqun Kiotoya gedərək cavab verdi

- xarici siyasətdə bakufu ilə imperator arasındakı fərq
- bakufu = çevik
- İmperator = sərt

- Samuraylar, Yaponiyaya hörmətsizlik göstərən hər kəsə hücum edə biləcəklərini ifadə edən qanuna əsaslanan hücumu

- İngilislər adətdən xəbərsiz olduqlarını və təzminat tələb etdiklərini israr edirlər

- Satsuma ödəməkdən imtina edir və İngiltərə Satsumanın paytaxtına girərək girov götürür

- Satsuma İngilislərə borc aldığı Bakufu pulunu ödəyir (pul heç vaxt geri qaytarılmır)

- İngilis talan və Yapon gəmiləri yandırmaq

- Yaponiyanın hazırlıq məqsədi ilə şəhəri tərk etməsi səbəbindən daha az itki verildi

- Abe Masahironun varisi

- Harris müqaviləsi ilə təqdim edildi

- Müqavilənin ratifikasiya edilməli olduğunu və ya ABŞ qüvvələri ilə qarşılaşmalı olduğunu başa düşdü

- İmperatoru razı salmağa çalışdı və bacarmadı

- hakimiyyətdə olan 5 ildir xəstədir

- Şahzadə Atsu ilə evləndi (Satsuma Daimyonun qızı)

- hakimiyyəti dövründə qara gəmilər gəldi və məsuliyyət məclis üzvlərinin (Hotta Masayoshi) əlinə keçdi və İmperator Komei tərəfindən qarşı çıxdı.

- hökumət feodal şoqunluğundan Meji hökumətinə keçdi

- cazibədarlığın göydən düşdüyünə inanılırdı

- insanlar bu cazibədarlıqları tapanda mahnı oxuyur və rəqs edirdilər

- Ise Məbədini ziyarət etmək üçün yuxarı və sol kənd kəndləri

- yürüşə mahnı oxumaq, qışqırmaq, qışqırmaq, yalvarmaq və oğurluq daxildir

- bakufu 1853 -cü ildə xarici siyasətlə bağlı daimyosun fikirlərini istədi

- Satsuma daimyo'nun anti-xarici siyasəti göz ardı edildi və Tokugawa qaydasına qarşı düşmənçilik artdı

- bakufu əleyhdarları üçün sığınacaq

- 1862 -ci ildə Sankin Kotai'nin ləğvi zamanı müdafiə qurdu

- Bakufu hücumu zamanı Satsuma ilə gizli ittifaq

- Bakufu 1866 -cı ildə Satsumadan dəstək umaraq Choshu'ya hücum etdi

- bakufu, Satsuma və Choshu arasındakı gizli ittifaq səbəbiylə döyüşü itirir

- 2 illik kəndli qiyamları və şəhər iğtişaşları (ee ja nai ka)

- & quot; Yaponiya İmperatoruna & quot;

- Perrinin Yaponiyaya göndərilməsinin səbəblərini bildirir
- dostluq və ticarət intercouse
- Amerikalılar Yaponiyanı narahat etməyəcəklər
- coğrafi yaxınlıqdan bəhs edir və & quot; Steamships & quot;

- məktub bir qədər təkəbbürlüdür

- Yaponiya sərhədlərinin ABŞ ticarətinə yalnız & quot; təcrübə & quot kimi açılmasını xahiş edir

- balina ovu sənayesi = Yaponiya yaxınlığındakı gəmi qəzaları və Yaponiyadan qayıqlara qayğı göstərməsini və hörmət etməsini xahiş edir

- Yaponiyadan buxar gəmiləri üçün kömür verməsini xahiş edir

- dostluq, ticarət, kömür tədarükü və gəmi qəzasına uğramış dənizçilərin qorunması

- Perrinin yumoristik təsviri

Yeni Tezislər 1:
- qərblilər: barbarlar, axmaq və bacarıqsızlar
- düşmənin uzaqlaşacağına ümidlə hücuma hazırlaş

Yeni Bu İki:
- hökmdarlara tabe olmaq
- Amaterasu ibadəti
- Kokutai- Yaponiyanın milli mahiyyəti
- Buddizm, Konfutsiçilik və Xristianlıq "əxlaqa zərər verir"

Altı Yeni Tezis:
- Barbarların təbiəti

Yeni yeddi:
- Milli Müdafiə

- altı və yeddisi Aizavanın əcnəbilərə münasibətini və Yaponiyanın özünü müdafiə etməyə necə hazırlaşdığını müzakirə edir

- & quot; zəifliklərini araşdırmaq və gizli dinlərini yaymaq üçün ticarətdən istifadə edirlər & quot;

- & quot; ancaq ticarətdən qaynaqlanan pisliklərdən xəbərsiz olanlar. & quot

- yalan danışmaq, aldatmaq və oğurlamaq

- sonradan Tokuqava dövründə sərvət qazandı

Kənd Şurası
- varlı kəndlilər

- kəndlər kokuda sabit bir həcmi əks etdirən bəylərə vahid olaraq vergi ödəyirdi

kirayəçilər və fəhlələr əhalinin əksəriyyətini təşkil edirdi

- ənənəvi Tokuqava diktaturasını canlandırmağa çalışdı

- Iesada üçün şogunal varisi seçərək şogunal səlahiyyətlərini təsdiqləyir

- məhkəmə və xarici daimi bakafu işlərindən kənarda qalmağa məcbur etdi

- İmperatorun razılığı olmadan Harris müqaviləsini imzaladı

- Nariakini ev dustağı edir

- islahatçı daimyonu istefaya məcbur edir

- Lord Hotta Kosuke tərəfindən tutulan 1644-1647 -ci illər arasında pis vergilər aclığa və yoxsulluğa səbəb oldu

- ərizə yazmağa qərar verin

- yerli Sakura hökumətinə və ağsaqqallar evinə müraciət etdi, lakin rədd edildi

- Cavab olmadığına görə Sogoro cəza olacağına əmin olsa da Edoya getməyə qərar verir

- qrup lordun malikanəsi qarşısında toplaşır, amma lordun orada olmadığını söyləyir

- Muxtarlar Lord Kuse Yamatoya (şogunun baş müşaviri) müraciət etmək qərarına gəlirlər

- vəsatətə dəfələrlə məhəl qoyulmaması faktı daxildir

- onlara şogunun müşavirinə deyil, yerli hökumətə müraciət etməli olduqları deyilir

- Sogoro birbaşa şoguna getmək qərarına gəlir

- bunu edərək intihar etdiyini anlayır

- Sogoro və ailəsi edam edilir, lakin Lord Suke heç bir dük, ərizədə göstərilən təklifləri qəbul etmir

- Ərizə ilə məşğul olduqları üçün beş başqa muxtar da qovuldu


Shimabara üsyanı

Shimabara üsyanı, Tokuqavanın yüksəlməsi ilə gücünü itirmiş klanlardan olan samurayların köməyi ilə xristian kəndlilərin və onlara rəğbət bəsləyənlərin böyük bir üsyanı idi. Xristianlıqdan ilhamlanan bir kəndli üsyanı ilə Döyüşən Dövlətlər dövründə Buddist kəndlilərin "iki" qiyamları arasındakı oxşarlıq Tokuqava şogunlarında da itməmişdir. Tokuqava həm xarici müstəmləkəçiliyin, həm də daxili qeyri -sabitliyə qayıtmanın qarşısını almaqda qərarlı idi və nəhayət Nobunaganın boğulduğu Budizmin yerini yeni bir yaraqlı Xristianlığın əvəz etməsinə icazə vermək niyyətində deyildilər. Shimabara üsyançılarının məğlubiyyətindən sonra, Tokugawa Iemitsu 1639 -cu ildə bütün Portuqal tacirlərinin ölkəyə girməsini qadağan edən və iki əsrlik tamamilə təcrid olunmağa başladığı ikinci təcrid fərmanı verdi.


Viktorina 2

a) Dövlət qulluğu imtahanları ilə işə götürüldülər.

b) Torpaq aristokratiyasından götürüldülər.

c) İmperator ailəsinin qohumları idilər.

a) ciddi qida çatışmazlığına səbəb olan & quot; kiçik buz dövrü & quot;

b) Koreyanı Yapon istilasına qarşı müdafiə etmək nəticəsində yaranan iflas yaxınlığında

c) Mançulara qarşı əhəmiyyətli döyüş itkiləri

a) Monqol torpaqlarına Ming hücumuna müqavimət göstərən bir Monqol kraliçası

b) Xubilay xanın qızı

c) Çin imperatoruna qarşı üsyan qaldıran Çinli cariyə

a) ilk Mançu imperatoru, son Ming imperatorunun qeyri -qanuni oğlu idi

a) övladlıq təqvasının nümunəsi

b) səhər saatlarında dövlət işləri və günortadan sonra mədəni işlərlə məşğul olan müdrik imperator rolu

c) çoxmillətli məsələlərə həssaslığı və imperiyanı bir yerdə saxlamaq qabiliyyəti

a) Qing'i devirmək üçün Bannermana dəstək

b) qeyri -qanuni tiryək ticarətinə başlamaq

c) Çinin ipək istehsalını məhv etməyə çalışır

a) kənd əhalisinin ciddi itkisi

b) bölgədə çoxlu Qing qoşunları

c) sosial bədbəxtlik və xarici müdaxilə

a) dünyanın ən qanlı vətəndaş müharibəsi idi

b) "qansız" vətəndaş müharibəsi olaraq bilinirdi

c) Çini xristianlaşdırmaq məqsədinə nail oldu

a) rəqiblərin Qingə üstünlük verdiyi saç düzümü

b) sədaqət göstərmək üçün Ming tərəfindən bəyənilən bir saç düzümü

c) yalnız qadınlar tərəfindən geyilən saç düzümü

a) itirilmiş bir missioner Eli Macartneyi tapın

b) imperatorun əsas rəqibini öldürmək

c) Çini ticarət sisteminə yenidən baxmağa inandırmaq

a) Çinin İngiltərəyə tiryək satmaq hüququ

b) İngilis Şərqi Hindistan Şirkəti və ya Hollandiyanın Şərqi Hindistan Şirkəti Çin ilə ticarətə nəzarət edəcəkmi

c) qeyri -qanuni yolla Hindistana tiryək gətirilməsi

a) Qing'i devirməyə çalışan bir qrup qiyamçı

b) kraker atəşə tutulan və İngilis gəmilərinə atılan həqiqi meymunlar idi

c) İngilislərin Çində ən məşhur içkisi idi

a) İngiltərə müharibənin ümumi dəyərini öz üzərinə götürdü

c) Çin Britaniya ticarətinə daha çox liman açdı

a) xarici qüvvələrin Taiping üsyanında iştirakı

b) Satsuma Üsyanına xarici müdaxilə

c) Avropa güclərinin Tiryək Müharibəsinə müdaxiləsi

c) & quot; özünü gücləndirən hərəkət & quot;

a) özünü gücləndirən idealları yenidən bərpa etmək

b) İmperatoriçə Cixini hakimiyyətdən uzaqlaşdırmaq

c) əcnəbiləri və missionerləri Çindən qovmaq

b) Sun Yat Sen, İmperator Pu Yi -ni devirdi

c) İmperator Pu Yi Milliyyətçi qüvvələr tərəfindən edam edildi

a) Adi insanların həyatına və problemlərinə diqqət çəkən realizmi vurğuladı.

b) Ətraflı kostyumlar və dəbdəbəli səhnələşdirmə nümayiş etdirildi.

c) Dialoq əvəzinə yalnız şeir söylənilməsini tələb edirdi.

a) Soqunlara qarşı ittifaq qurdular.

c) Portuqaliyalıları qalalar tikməyə dəvət etdilər.

c) haiku şeir yazarları

a) Onlardan hərbi xidmət keçməsini tələb etdi.

b) Alternativ yaşayış sistemi adlanan bir siyasətlə onları vaxtaşırı paytaxtında yaşamağa məcbur etdi.

c) Tacir sinifindən olan kişiləri dövlət məmuru olaraq işə götürdü.

a) Şiddətlərinin kəffarəsi üçün bir çoxları Şinto kahinləri oldular.

b) Bir çox daimyo varlı tacir oldu.

c) Müharibə və yoxsulluq bir çoxlarını kənd kəndlilərinə çevirdi.

a) Ticarət əlaqələri getdikcə Portuqaliyanın maraqlarına üstünlük verirdi.

b) Yaponlar ingilisləri ticarət imkanlarından kənarlaşdırdılar.

c) Yaponiyanın avropalılarla ticarət əlaqələri daha məhdud və məhdudlaşdırıcı oldu.

a) Qərbi barbarları qovmaq

b) Yaponiyanın Koreya üzərində nəzarətini bərpa etmək

c) samuray sinifini qorumaq

a) güc balansında Yaponiyadan Çinə keçid oldu

b) güc balansında Çindən Yaponiyaya keçid oldu

c) Çin və Yaponiyanın Asiyanın təsir dairəsində mahiyyətcə bərabər olduğunu qəbul etdi

a) qeyri -sənaye dünyasına iradəsini tətbiq etmək üçün sənaye texnologiyasından istifadə

b) təbii mühitin qorunması siyasəti

c) təcridçilik və parokializm, XIX əsrin sonlarında

a) Avropa tacirləri malları üçün yeni bazarlar təmin etməli idilər

b) Avropa biznesləri Asiya və Afrikada yeni imkanlar axtarmaq istəyirdi

c) sənayeləşmə xammala yüksək tələbat yaratdı

a) Səhraaltı Afrikada İslamın azalması

b) Mali və Qananın köhnə imperiyalarının imperiya genişlənməsi

c) Portuqal qul tacirlərinin gəlişi

a) İngilis geyim tərzi

b) elit bir İngilis məktəbi

c) İngilis pələng yetişdirmə mərkəzləri

a) yeni tüfəng patronlarında, müsəlman və hindu əsgərlərini əsəbiləşdirən heyvan yağlarından istifadə olunurdu

b) İngilislər hindlilərin yerli özünü idarə etməsinə qarşı çıxdılar

c) Amritsar kəndinin əhalisi İngiltərənin hərəkətlərindən kədərləndi

a) İngilislərin yerli rəqiblərə qarşı köməyə gəlmələrini israr edən yerli hökmdarlar

b) Muğal imperatorunun uğursuz sülaləsini xilas etmək istəyi

c) Rudyard Kipling və Hindistan haqqında romantik romanları

a) Şərqi Hindistan Şirkəti İngilis Tacının Hindistanı birbaşa idarə etməsi lehinə ləğv edildi

b) Britaniya hökuməti Muğal İmperiyasını ləğv etdi

c) Kraliça Viktoriya Hindistanın İmperatoru oldu

a) Kral Leopold, Konqonu Belçika dövləti üçün deyil, şəxsi koloniyası olaraq ilhaq etdi

b) Leopold iqtisadi müstəmləkəçilikdən çox elmi kəşfiyyatla maraqlanırdı

c) Leopold, Konqo Çayı Vadisində konstitusiya federasiyası qurdu

a) talançı Zulu orduları

b) zəngin şimal əkin sahələrinə ehtiyac

a) Cape Town döyüşündə Afrikalıları məğlub etdilər

b) Zambezi çayının uzunluğunda hərəkət edən ilk ağ adamlar idi

c) Victoria Şəlaləsini kəşf etdilər

a) Avropaya ixracatın artmasına səbəb olan pambıq istehsalının təşviqi

b) Süveyş kanalının tamamlanması üçün maliyyə dəstəyi verilməsi

c) İngiltərənin ticarət və hərbi nəzarətinə uğursuz müqavimət göstərmək

a) Afrikanı dünya bazarlarına Avropalılar üçün sərfəli olacaq şəkildə bağlamaq

b) Avropa koloniyalarında sənaye malları bazarlarını inkişaf etdirmək

c) Davamlı yerli sənaye inkişafını təşviq etmək

a) Dərhal diplomatik danışıqlara başladılar.

b) Ölçülmüş laqeydlik nümayiş etdirdilər.

c) Müqavimət göstərməyi ümumiyyətlə ağılsızlıq hesab etdilər.

a) He was a Zulu leader who revolutionized African warfare and created the largest and most powerful African society in southern Africa in the nineteenth century.

b) He was the British-appointed ruler of the Cape Colony who worked to impose and enforce British policies in Africa.

c) He was the leader of a protest against working conditions at the DeBeers' diamond mines who spread knowledge of the atrocities there throughout Europe.

a) They were looking for better farmland.

b) They wanted to protest the atrocities being committed against blacks in South Africa.

c) They heard that diamonds had been found.

a) the indigenous peoples of the major European empires

b) the Russian steppes
Correct Response
c) the non-industrialized nations of Africa, Asia and Latin America

a) a rule that 20% of the production of a company be reserved for philanthropy

b) the 20% tax on everything that was owed to the Crown

c) a special drink reserved for the Peninsulares

a) uncompensated labor of the natives to the conquering Spaniards

b) large estates owned by the Catholic Church

c) the Spanish settlement structure that built churches and forts in the same place


Japan History: Tokugawa Ieyasu

Photo credits: wikipedia.org

Tokugawa Ieyasu (徳川家康, Jan. 30, 1543 – June 1, 1616) was the founder and first shōgun of the Tokugawa shogunate, who effectively commanded the Battle of Sekigahara in Japan in the 1600s until the reconstruction of Meiji in 1868. Ieyasu obtained power in 1600, became shōgun in 1603, and abdicated in 1605 remaining in power until his death in 1616. He was one of the three unifiers of Japan, along with Lord Nobunaga and Toyotomi Hideyoshi.

Tokugawa Ieyasu, originally Matsudaira Takechiyo, was the son of Maytsudaira Hirotada, the daimyo of Mikawa of the Matsudaira clan and of Odai-no-kata, the daughter of the samurai lord Mizuno Tadamasa. His parents were 17 and 15 years old when Ieyasu was born.
In the year of his birth, the Matsudaira clan broke up. In 1543, Hirotada’s uncle, Matsudaira Nobutaka, defeated the can Oda. This gave Oda Nobuhide a way to attack Okazaki. Hirotada divorced from Odai-no-kata by sending her back to his family to remarry again, in fact Ieyasu had 11 brothers and sisters.
As Oda Nobunaga continued to attack Okazaki, Hirotada in 1548 asked for help from Imagawa Yoshimoto who accepted the alliance.
Oda Nobuhide, having learned of this agreement, had Ieyasu kidnapped by his entourage on his way to Sunpu. Ieyasu was only five years old at the time.
Nobuhide threatened to execute Ieyasu unless his father broke all ties with the Imagawa clan. However, Hirotada refused, stating that sacrificing his son would show his seriousness in his pact with Imagawa. Despite this refusal, Nobuhide chose not to kill Ieyasu, but instead held him hostage for the next three years in the Manshoji Temple of Nagoya.
In 1549, when Ieyasu was 6 years old, his father Hirotada was assassinated by his own vassals, who had been corrupted by the Oda clan. Around the same time, Oda Nobuhide died during an epidemic. The death of Nobuhide has dealt a blow to the Oda clan. An army under the command of Imagawa Sessai besieged the castle where Oda Nobuhiro, the eldest son of Nobuhide and the new head of the Oda clan lived. With the castle about to fall, Sessai offered an agreement to Oda Nobunaga, the second son of Nobuhide. He offered to renounce the siege if Ieyasu had been delivered to Imagawa.

The ascent to power (1556-1584)

In 1556 Ieyasu officially became an adult, with Imagawa Yoshimoto presiding over his genpuku ceremony. Following the tradition, he changed his name from Matsudaira Takechiyo to Matsudaira Jirōsaburō Motonobu. He was also allowed for a brief period to visit Okazaki to pay homage to his father’s grave and to receive the homage of his nominal servants, guided by the karō Torii Tadayoshi.
A year later, he married his first wife, Lady Tsukiyama, a relative of Imagawa Yoshimoto, and changed his name to Matsudaira Kurandonosuke Motoyasu again. When he was allowed to return to Mikawa, Imagawa then ordered him to fight the Oda clan in a series of battles.
Motoyasu fought his first battle in 1558 at the Siege of Terabe. Terabe’s castellan in western Mikawa, Suzuki Shigeteru, betrayed Imagawa by defeating Oda Nobunaga. This was within the territory of Matsudaira, so Imagawa Yoshimoto entrusted the campaign to Ieyasu and his servants of Okazaki. Ieyasu led the attack in person, but after taking external defenses, he began to be afraid of a counterattack, so he retired. As anticipated, the Oda forces attacked its lines, but Motoyasu was prepared and drove out the Oda army.
He managed to deliver supplies to the siege of Odaka in 1559. Odaka was the only one of the five frontier forts challenged by the Oda clan attack, nevertheless it remained in the hands of Imagawa. Motoyasu launched diversions against the two strong neighbors, and when the garrisons of the other forts came to his aid, Ieyasu’s supply column managed to reach Odaka.
In 1560 the leadership of the Oda clan had passed to the brilliant leader Oda Nobunaga. Imagawa Yoshimoto, head of a large army (perhaps 25,000 people) invaded the territory of the Oda clan and Motoyasu was assigned a separate mission to capture the stronghold of Marune. So he and his men were not present at the Battle of Okehazama where Yoshimoto was killed in Nobunaga’s surprise assault.

The Alliance with Oda

With the death of Yoshimoto and the Imagawa clan in a state of confusion, Motoyasu took the opportunity to assert his independence and bring his men back to the abandoned Okazaki castle to claim his place.
Motoyasu then decided to ally with the Oda clan. A secret agreement was needed because Motoyasu’s wife, Lady Tsukiyama, and her newborn son, Nobuyasu, were held hostage to Sumpu by Imagawa Ujizane, Yoshimoto’s heir.
In 1561, Motoyasu conquered the fortress of Kaminogō, detained by Udono Nagamochi, attacking in the night, setting fire to the castle and capturing two of the sons of Udono, who he used as hostages to free his wife and son.
In 1563 Nobuyasu was married to Nobunaga’s daughter Tokuhime.
For the following years, Motoyasu undertook to reform the Matsudaira clan and make peace with Mikawa. He also strengthened his main vassals by assigning them lands and castles. These vassals included: Honda Tadakatsu, Ishikawa Kazumasa, Kōriki Kiyonaga, Hattori Hanzō, Sakai Tadatsugu and Sakakibara Yasumasa.

In the early days of Mikawa Ieyasu’s daimyō he had difficult relationships with the temples of Jōdō, which became increasingly numerous in 1563-64.
During this period, the Matsudaira clan also faced a threat from a different source. Mikawa was an important center for the Ikkō-ikki movement, where the peasants united with the militant monks under the Jōdo Shinshū sect and rejected the traditional feudal social order. Motoyasu undertook several battles to suppress this movement in its territories, including the Battle of Azukizaka. In a fight, he was almost killed by two bullets that did not penetrate his armor. Both sides were using the new gunpowder weapons that the Portuguese introduced to Japan only 20 years earlier.

Photo credits: wikipedia.org

Growing political influence

In 1567, he changed his name again, this time to Tokugawa Ieyasu. In doing so, he claimed the descent from the Minamoto clan. No evidence was actually found for this alleged lineage from the Emperor Seiwa. Yet, his family name was changed with the permission of the Imperial Court, after writing a petition, in which he was awarded the courtesy title Mikawa-no-kami.
Ieyasu remained an ally of Nobunaga and his soldiers were part of the Nobunaga army that conquered Kyoto in 1568. At the same time Ieyasu was expanding its territory. Ieyasu and Takeda Shingen, the head of the Takeda clan in the province of Kai, made an alliance with the aim of conquering the whole territory of Imagawa. In 1570, Ieyasu’s troops conquered the castle of Yoshida (modern Toyohashi), and entered the province of Tōtōmi. Meanwhile, the Shingen troops conquered the province of Suruga (including the capital of Imagawa, Sunpu). Imagawa Ujizane fled to the castle of Kakegawa, which Ieyasu laid siege to. Ieyasu then negotiated with Ujizane, promising that if he surrendered, he would help Ujizane regain Suruga. THe latter had nothing left to lose, and Ieyasu immediately ended his alliance with Takeda, forcing a new alliance with Takeda’s enemy, Uesugi Kenshin of the Uesugi clan. Through these political manipulations, Ieyasu obtained support from the samurai of the Tōtōmi province.
In 1570, Ieyasu established Hamamatsu as the capital of his territory, placing his son Nobuyasu at the head of Okazaki.
The same year, he led 5,000 of his men to support Nobunaga at the Battle of Anegawa against the Azai and Asakura clans.

Conflict with Takeda

In October 1571, Takeda Shingen, now an ally of the Odawara Hōjō clan, attacked the Tokugawa lands at Tōtōmi. Ieyasu asked Nobunaga for help, receiving from him about 3,000 soldiers. At the beginning of 1572 the two armies met in the battle of Mikatagahara. The considerably larger Takeda army, under the expert leadership of Shingen, overwhelmed the Ieyasu’s troops and caused serious casualties. Despite his initial reticence, Ieyasu was persuaded by one of his generals to withdraw. The battle was a great defeat, but in the interest of maintaining the appearance of a dignified retreat, Ieyasu shamelessly ordered the men of his castle to light torches, play drums and leave the gates open, to adequately receive the returning warriors. To the surprise and relief of the Tokugawa army, this spectacle made General Takeda suspicious, so instead of besieging the castle, they camped out for the night. This error would have allowed a band of Tokugawa ninja to raid the field in the following hours, further disrupting Takeda’s disoriented army, and in the end, Shingen’s decision resulted in the cancellation of the entire offensive. Incidentally, Takeda Shingen would not have had another chance to advance on Hamamatsu, much less on Kyoto, since he would have died shortly after the siege of Noda Castle a year later, in 1573.
In 1575, Takeda attacked Nagashino Castle in the province of Mikawa. Ieyasu appealed to Nobunaga for help and the result was that Nobunaga personally headed a very large army (about 30,000 fighters). The Oda-Tokugawa force of 38,000 fighters won a great victory on June 28, 1575, at the Battle of Nagashino, however Takeda Katsuyori survived the battle and retreated back to the province of Kai.
For the next seven years, Ieyasu and Katsuyori fought a series of small battles, following which Ieyasu’s troops managed to wrest control of the Suruga province from the Takeda clan.

In 1579, Ieyasu’s wife and his heir Nobuyasu were accused by Nobunaga of conspiring with Takeda Katsuyori to assassinate Nobunaga, whose daughter Tokuhime (1559-1636) was married to Nobuyasu. This is why Ieyasu ordered his wife to be executed and forced his eldest son, Nobuyasu, to commit seppuku. Ieyasu then named his third son, Tokugawa Hidetada, as heir, since his second son was adopted by another rising power: the general of the Oda clan, Toyotomi Hideyoshi, who would soon become the most powerful daimyo of Japan.
The end of the war with Takeda came in 1582 when a combined Oda-Tokugawa force attacked and conquered the province of Kai. Takeda Katsuyori was defeated at the Battle of Tenmokuzan and then committed seppuku.

Uma containing the ashes of Tokugawa Ieyasu in Nikkō
Photo credits: wikipedia.org

Death of Nobunaga

At the end of June 1582, Ieyasu was near Osaka and far from his territory when he learned that Nobunaga had been murdered by Akechi Mitsuhide. Ieyasu managed the dangerous journey back to Mikawa and he was mobilizing his army when he learned that Hideyoshi had defeated Akechi Mitsuhide in the battle of Yamazaki.
Nobunaga’s death meant that some provinces, governed by Nobunaga’s vassals, could be conquered. The head of the province of Kai made the mistake of killing one of Ieyasu’s helpers so he promptly invaded Kai and took control. Hōjō Ujimasa, head of the Hōjō clan, responded by sending his much larger army to Shinano and then to the province of Kai. No battle was fought between the Ieyasu’s troops and the great army of Hōjō. However, after some negotiations, Ieyasu and Hōjō accepted an agreement that left Ieyasu in control of the provinces of Kai and Shinano, while Hōjō took control of the province of Kazusa (as well as pieces from both the provinces of Kai and Shinano).
At the same time (1583) a war was waged to rule Japan between Toyotomi Hideyoshi and Shibata Katsuie. Ieyasu took no position in this conflict, relying on his reputation both for prudence and for wisdom. Hideyoshi defeated Katsuie at the Battle of Shizugatake and with this victory, he became the most powerful daimyo in Japan.

Ieyasu and Hideyoshi (1584-1598)

In 1584 Ieyasu decided to support Oda Nobukatsu, the eldest son and heir of Oda Nobunaga, against Hideyoshi. This was a dangerous act and could have led to the annihilation of the Tokugawa clan.
The Tokugawa troops took the traditional Oda stronghold of Owari while Hideyoshi replied by sending an army there. The Komaki campaign was the only time one of Japan’s great unifiers fought each other. The campaign proved to be undecided, and after months of marches and unsuccessful feuds, Hideyoshi resolved the war through negotiation. First made peace with Oda Nobukatsu, and then offered a respite to Ieyasu. The agreement was stipulated at the end of the year and Ieyasu’s second son, Ogimaru (also known as Yuki Hideyasu) became Hideyoshi’s adoptive son.
Ieyasu’s aide, Ishikawa Kazumasa, chose to join the daimyo and so he moved to Osaka to be with Hideyoshi. However, few other Tokugawa keepers have followed this example.
Hideyoshi was understandably suspicious of Ieyasu, and this was five years before they fought as allies. The Tokugawa did not participate in the invasions of Hideyoshi of Shikoku and Kyūshū.
In 1590, Hideyoshi attacked the last independent daimyo in Japan, Hōjō Ujimasa. The Hōjō clan ruled the eight provinces of the Kantō region in eastern Japan. Hideyoshi ordered them to submit to his authority, but they refused. Ieyasu, even if he was a friend and occasional ally of Ujimasa, joined his great strength of 30,000 samurai with the huge Hideyoshi army of about 160,000 men. Hideyoshi attacked several castles on the edge of the Hōjō clan with most of his army besieging Odawara Castle. Hideyoshi’s army captured Odawara after six months. During this siege, Hideyoshi offered a radical deal to Ieyasu. He offered to Ieyasu the eight provinces of Kantō that were about to take from Hōjō in exchange for the five provinces Ieyasu controlled at the time, including Ieyasu’s one, Mikawa. Ieyasu accepted this proposal. Prey to the overwhelming power of the Toyotomi army, the Hōjō accepted the defeat, the top leaders Hōjō killed themselves and Ieyasu entered the field taking control of their provinces, putting an end to the clan kingdom of over 100 years.

The Battle of Sekigahara (1598-1603)

Hideyoshi, after another three months of illness, died on September 18, 1598. He was nominally succeeded by his young son Hideyori but, at only five years, the real power was in the hands of the regents. In the next two years Ieyasu made alliances with various daimyōs, especially those who had no love for Hideyoshi. Fortunately for Ieyasu, the oldest and most respected, Toshiie Maeda, died just a year later. With Toshiie’s death in 1599, Ieyasu led an army to Fushimi and conquered Osaka Castle, Hideyori’s residence. This angered the three remaining regents and began to structure their plans on all fronts for the war. It was also the last battle of one of Ieyasu’s most loyal and powerful servants, Honda Tadakatsu.
The opposition to Ieyasu focused on Ishida Mitsunari, a powerful daimyo who was not one of the regents. Mitsunari conceived Ieyasu’s death, and news about this plot reached some of the Ieyasu generals. They tried to kill Mitsunari but he escaped and obtained protection from none other than Ieyasu himself. It is not clear why Ieyasu protected a powerful enemy from his men, but he was a strategist and may have thought it would be better to drive the enemy army with Mitsunari rather than one of the regents.
Almost all Japanese daimyōs and samurai split into two factions: the western army (Mitsunari group) and the eastern army (anti-Mitsunari group). Ieyasu supported the anti-Mitsunari group and formed them as its potential allies. Ieyasu’s allies were the Date clan, the Mogami clan, the Satake clan and the Maeda clan. Mitsunari allied himself with the other three regents: Ukita Hideie, Mōri Terumoto and Uesugi Kagekatsu and many daimyō from the eastern end of Honshū.
In June 1600, Ieyasu and his allies transferred their armies to defeat the Uesugi clan, who was accused of planning an uprising against the Toyotomi administration. Before arriving in the territory of Uesugi, Ieyasu learned that Mitsunari and his allies had moved their army against Ieyasu. He held a meeting with the daimyos and they agreed to follow him, so he led most of his army west to Kyoto. At the end of the summer, Ishida’s forces captured Fushimi.
Ieyasu and his allies marched along the Tōkaidō, while his son Hidetada followed the Nakasendō with 38,000 soldiers. A battle against Sanada Masayuki in Shinano province delayed Hidetada’s forces, so they did not arrive in time for the main battle.
Fought near Sekigahara, this battle was the largest and one of the most important battles in Japanese feudal history. It began on October 211600, with a total of 160,000 men facing each other. The battle of Sekigahara ended with a complete victory of Tokugawa. The western block was crushed and in the following days Ishida Mitsunari and many other Western nobles were captured and killed and Tokugawa Ieyasu was now the de facto governor of Japan.
Immediately after the victory at Sekigahara, Ieyasu redistributed the land to the vassals who had served him, he left some the daimyōs unharmed, like the Shimazu clan, but others were completely destroyed. Toyotomi Hideyori (Hideyoshi’s son) lost most of his territory that was under the management of the western daimyō, and was degraded to ordinary daimyō, not to a governor of Japan. In subsequent years the vassals who had sworn loyalty to Ieyasu before the battle became known as fudai daimyō, while those who promised him loyalty after the battle (in other words, after his power was unquestioned) were known as Tozama daimyō. The latter were considered inferior to the Fudai daimyōs.

Shōgun (1603-1605)

On March 24, 1603, Tokugawa Ieyasu received the shōgun title from Emperor Go-Yōzei and he was 60 years old. He had survived all the other great men of his time: Nobunaga, Hideyoshi, Shingen, Kenshin. As shōgun, he used his last years to create and consolidate the Tokugawa shogunate, which inaugurated the Edo period and was the third shogunal government (after Kamakura), claiming the descent from the Minamoto clan, through the Nitta clan. His descendant will then marry into the Taira clan and the Fujiwara clan. The Tokugawa shogunate ruled Japan for the next 250 years.
Following a well-established Japanese model, Ieyasu abdicated his official shōgun position in 1605 and his successor was his son and heir, Tokugawa Hidetada. There may have been several factors that contributed to his decision, including his desire to avoid being bound by ceremonial duties, to make it harder for his enemies to attack the true center of power and to ensure a smoother succession of his son. The abdication of Ieyasu had no effect on the practical extension of his powers or his government. However, Hidetada assumed the formal role of the shogunal bureaucracy.

Ōgosho (1605-1616)

Ieyasu, as a retired shōgun (大 御所 ōgosho), remained the effective ruler of Japan until his death. He retired to Sunpu Castle, but also oversaw the construction of Edo Castle, an impressive construction project that lasted for the rest of Ieyasu’s life. The result was the biggest castle in all of Japan, the cost of building it was supported by all the other daimyōs, while Ieyasu collected all the benefits. The central donjon, or tenshu, burned in 1657 and today, the Imperial Palace is in place of that castle.
In 1611 Ieyasu leading 50,000 men, visited Kyoto to witness the coronation of Emperor Go-Mizunoo. In Kyoto, Ieyasu ordered the reconstruction of the imperial court and buildings, forcing the remaining Western daimyos to sign an oath of loyalty to him.

In 1613, he composed the Kuge Shohatto (公家諸法度), a document that submitted the court under the daimyo’s close supervision, leaving them as simple ceremonial nominees.
In 1615 Ieyasu prepared the Buhat shohatto (武家諸法度), a document that illustrated the future of the Tokugawa regime.

Relations with foreign powers

Like Ōgosho, Ieyasu also oversaw diplomatic affairs with the Netherlands, Spain and England. Ieyasu chose to remove Japan from European influence from 1609, although the shogunate continued to grant preferential commercial rights to the Dutch East India Company and allowed them to maintain a “factory” for commercial purposes.
From 1605 until his death, Ieyasu frequently consulted with the English master of arms and pilot, William Adams, who, fluent in Japanese, assisted the shogunate in the negotiation of commercial relations.

Significant attempts to limit the influence of Christian missionaries in Japan date back to 1587 during Toyotomi Hideyoshi’s shogunate. However, in 1614, Ieyasu was sufficiently concerned about the Spanish territorial ambitions that he signed an edict of Christian expulsion. The edict banished the practice of Christianity and led to the expulsion of all foreign missionaries. Although some minor commercial operations remained in Nagasaki, this edict drastically limited foreign trade and marked the end of Christian witness open in Japan until 1870.

Siege of Osaka

The last threat to Ieyasu’s dominion was Toyotomi Hideyori, Hideyoshi’s son and rightful heir. He was now a young daimyo who lived in Osaka Castle. Many samurai who opposed Ieyasu gathered around Hideyori, claiming to be the legitimate ruler of Japan. Ieyasu criticized the opening ceremony of a temple built by Hideyori because it was as if he had prayed for the death of Ieyasu and the ruin of the Tokugawa clan. Ieyasu ordered Toyotomi to leave Osaka Castle, but the inhabitants refused and summoned the samurai to gather inside the castle. Then the Tokugawa, with a huge army led by Ieyasu and the shōgun Hidetada, besieged Osaka Castle in what is now known as the “winter siege of Osaka”. In the end, Tokugawa was able to join the negotiations and an armistice after the attack and after threatening Hideyori’s mother, Yodo-dono. However, once the treaty was agreed upon, Tokugawa filled the castle’s outer moats with sand so that his troops could cross it. Through this stratagem, Tokugawa obtained a huge tract of land through negotiation and deception. Ieyasu returned to Sunpu Castle, but after Toyotomi refused another order to leave Osaka, he and his allied army of 155,000 soldiers attacked Osaka Castle again in the “Osaka Summer Siege”.
Eventually, in 1615, Osaka Castle fell and almost all the defenders were killed including Hideyori, his mother (Hideyoshi’s widow, Yodo-dono) and his newborn son. His wife, Senhime (Ieyasu’s niece), pleaded to save the lives of Hideyori and Yodo-dono, but Ieyasu refused and forced both to commit a ritual suicide, or perhaps both killed. In the end, Senhime was sent back to the Tokugawa clan alive.

The death

Ieyasu died at the age of 73 in 1616. It is thought that the cause of death was cancer or syphilis. The first Tokugawa shogun was posthumously deified with the name Tōshō Daigongen, the “Great Gongen, the light of the east”. It is believed that a Gongen is a Buddha who appeared on Earth in the form of a kami to save sentient beings.
In life, Ieyasu had expressed th desire to be deified after his death to protect his descendants from evil. His remains were buried in the Gongen mausoleum in Kunōzan, Kunōzan Tōshō-gū. As a general opinion, many people believe that after the first anniversary of his death, his remains were buried again in the Nikkō Shrine, Nikkō Tōshō-gū and they are still there today. Neither of the two sanctuaries offered to open the tombs, so the location of the physical remains of Ieyasu is still a mystery. The architectural style of the mausoleum became known as gongen-zukuri, or gongen style. First he was given the Buddhist name Tosho Dai-Gongen, then after his death he was changed to Hogo Onkokuin.

Ieyasu Tomb in Tōshō-gū
Photo credits: wikipedia.org

Ieyasu’s rule era

Ieyasu had a number of qualities that enabled him to rise to power. He was both attentive and audacious, in the right times and in the right places. Calculating and subtle, Ieyasu changed alliances when he thought he would benefit from the change. He allied himself with the late Hōjō clan, then he joined the army of conquest of Hideyoshi, who destroyed Hōjō and he himself took over their lands. In this he was like the other daimyo of his time. That was an era of violence, sudden death and betrayal. He was neither very popular nor personally popular, but he was feared and respected for his leadership and his cunning. For example, he wisely kept his soldiers out of Hideyoshi’s campaign in Korea.
He was capable of great loyalty: once he allied himself with Oda Nobunaga, he never went against him, and both leaders took advantage of their long alliance. He was known to be loyal to his friends, and was said to have a close friendship with his vassal Hattori Hanzō. It is said, however, that he remembered the wrongs he had suffered and that he executed a man because he had insulted him when he was young.

Ieyasu protected many former Takeda servants from the wrath of Oda Nobunaga, who was known to harbor a bitter rancor toward Takeda. But he also knew he was ruthless, for example, he ordered the executions of his first wife and his eldest son, a son-in-law of Oda Nobunaga and he was also Hidetada’s wife uncle.
He was cruel, implacable and ruthless in eliminating Toyotomi survivors after Osaka. For days, dozens and dozens of men and women were hunted down and executed, including Hideyori’s eight-year-old son from a beheaded concubine.
Unlike Hideyoshi, he had no desire to win anything outside of Japan. He just wanted to bring order, end the open war and rule Japan.
While at the beginning it was tolerant of Christianity, its attitude changed after 1613 and Christian executions increased sharply.
Ieyasu’s favorite pastime was falconry. He considered it an excellent training for a warrior. “When you go to the countryside, you learn to understand the military spirit and the hard life of the lower classes: you exercise your muscles and you train your limbs. You can walk and run and become indifferent to the heat and cold, and therefore it is very unlikely that you may suffer from some disease “. Ieyasu often swam and even in old age it is said that he swam in the moat of Edo Castle.
He also took a scholarship and religion, attending scholars such as Hayashi Razan.

Two of his famous quotes

Life is like a long journey with a heavy burden. Let your pace be slow and steady, do not stumble. Persuade yourself that imperfection and inconvenience are the greatest thing of mortals, and there will be no room for dissatisfaction or despair. When ambitious wishes arise in your heart, remember the days of extremism that you went through. Tolerance is the root of all tranquility and security forever. Watch the wrath of your enemy. If you only know what it means to conquer, and you do not know what it means to defeat. Find flaws in yourself rather than others.

The strong virile in life are those who understand the meaning of the word patience. Patience means limiting one’s inclinations. There are seven emotions: joy, anger, anxiety, adoration, pain, fear and hate, and if a man does not give way to these he can be called a patient. I’m not as strong as I could be, but I always knew and practiced patience. And if my descendants want to be as they are, they have to study patience.


Conflicts of Interest, Birth Of Alliances

Tokugawa Ieyasu

Tokugawa Ieyasu, the Tokugawa Daimyo, quickly moved to dominate the council. He was the most powerful lord in Eastern Japan, and he held the loyalty of many other Eastern clans secure in his grip.

His most powerful challenger was the Western Ishida clan. The Ishida Daimyo declared that Tokugawa would seize power from the young regent. He declared his allegiance to the boy and to his birthright to rule. Many others allied with the Ishida Daimyo and backed him after this announcement. Ishida claimed that all he did was for the young son of the former ruler and the interest of the country.

Before the battle, Ishida had gathered an army of as many as 80,000 men, maybe even more. Many of them were well-known and respected warriors and renowned Daimyo of their clans.

Before the battle, Tokugawa’s Ieyasu’s army was around 74,000 strong. Tokugawa, too, was supported by notable families and clans. Several well- respected generals took his side, along with powerful Daimyo of the Kato, Kuroda, and Hosokawa clans.


  • Hall, John Whitney. 1991. The Cambridge History of Japan: Volume 4, Early Modern Japan. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0521223555
  • Sadler, A. L. 1978. The Maker of Modern Japan: The Life of Tokugawa Ieyasu. Rutland, VT: C.E. Tuttle Co. ISBN 0804812977
  • Sansom, George Bailey. 1958. A History of Japan (Stanford Studies in the Civilizations of Eastern Asia). Stanford, CA: Stanford Universiteti Nəşriyyatı.
  • Tokugawa, Iyéyasu. Ieyasu's Legacy.
  • Totman, Conrad D. 1967. Politics in the Tokugawa Bakufu, 1600-1843. Harvard East Asian Series, 30. Cambridge: Harvard University Press. Reprint edition, 1988. Berkeley, CA: University of California Press. ISBN 0520063139
  • Totman, Conrad D. 1983. Tokugawa Ieyasu, Shogun: A Biography. San Francisco, CA: Heian. ISBN 0893462101
  • Willson, David Harris, and Ieyasu Tokugawa. 1958. A Royal Request for Trade: A Letter of King James I to [Tokugawa Ieyasu, referred to as] the Emperor of Japan.

New World Encyclopedia writers and editors rewrote and completed the Wikipedia article in accordance with New World Encyclopedia standards. This article abides by terms of the Creative Commons CC-by-sa 3.0 License (CC-by-sa), which may be used and disseminated with proper attribution. Credit is due under the terms of this license that can reference both the New World Encyclopedia contributors and the selfless volunteer contributors of the Wikimedia Foundation. To cite this article click here for a list of acceptable citing formats.The history of earlier contributions by wikipedians is accessible to researchers here:

The history of this article since it was imported to New World Encyclopedia:

Note: Some restrictions may apply to use of individual images which are separately licensed.


Videoya baxın: Yaponlar hayoti hamda Yaponyaliklar haqida. Yapon oqituvchim tomonidan exclusive interview 1-QISM (Yanvar 2022).